Od strony prawnej rozpoczyna się od momentu wydania przez Papieża Mikołaja V bulli Cum nulla fidelium 7 października 1452r. na prośbę generała Zakonu bł. Jana Soretha.

Ten sam dokument włącza do Zakonu Mniszki Kontemplacyjne - Siostry Karmelitanki.

Powstały trzy gałęzie Zakonu, dlatego zaczęły funkcjonować trzy nazwy: I Zakon – bracia karmelici, II Zakon – mniszki karmelitanki, III Zakon – osoby świeckie (tzw. tercjarze). Na przestrzeni wieków do osób świeckich żyjących duchowością Karmelu reformowanego używano różnych nazw: Trzeci Zakon, Trzeci Zakon Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel i św. Teresy, Trzeci Karmel, Świecka Rodzina Karmelitańska; obecnie używana nazwa to Świecki Zakon Karmelitów Bosych lub Świecki Karmel Terezjański.

Na ziemiach polskich Trzeci Karmel powstał w 1864r. przy klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych w Krakowie, natomiast druga wspólnota powstała w 1873 r. przy klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych w Poznaniu. Św. Rafał Kalinowski był kierownikiem duchowym III Karmelu w Krakowie oraz założycielem wspólnoty w Czernej i Wadowicach. W okresie międzywojennym powstało wiele wspólnot na Śląsku (około 1000 tercjarzy), a wybitnym ich organizatorem był bł. o. Alfons Mazurek OCD. W okresie powojennym, komunistycznym, ze względu na zakaz zrzeszania się, wspólnoty ograniczały się tylko do aktywności modlitewnej. W tych trudnych latach wiele dobrego dla Świeckiego Zakonu uczynił o. Mieczysław Woźniczka OCD z Czernej.

Z początkiem lat dziewięćdziesiątych w Świeckim Karmelu Terezjańskim rozpoczął się czas odnowy posoborowej w rozumieniu tożsamości karmelity świeckiego. Wiele wniosły kolejne kongresy prowincjalne, organizowane od 1994r. co trzy lata w obydwu prowincjach w Polsce. To ożywienie Świeckiego Karmelu zaistniało na całym świecie, a wyrazem tego są Kongresy Międzynarodowe: I w Rzymie w 1996r. i II w Meksyku w 2000r.