HISTORIA ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITAŃSKIEGO

Kard.     A.Ballestrero

   Historia Świeckiego Zakonu Karmelitańskiego rozpoczyna się od momentu wydania w 1452 r. przez papieża Mikołaja V bulli na prośbę Przełożonego Generalnego Zakonu bł. Jana Soretha. Wtedy, obok braci karmelitów i sióstr karmelitanek, powstała jeszcze jedna gałąź Zakonu, tzw. Trzeci Zakon skupiający osoby świeckie (tercjarzy).

 Na ziemiach polskich pierwsza Wspólnota Trzeciego Zakonu Karmelitańskiego powstała w 1864 r. przy klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych w Krakowie, druga – w 1873 r. przy klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych w Poznaniu.

   Kierownikiem duchowym Trzeciego Zakonu w Krakowie oraz założycielem Wspólnoty w Czernej i Wadowicach był św. Rafał Kalinowski.

 W okresie międzywojennym powstało wiele Wspólnot na Śląsku, których organizatorem był bł. O. Alfons Mazurek OCD.

  W okresie powojennym, komunistycznym, ze względu na zakaz zrzeszania się, Wspólnoty ograniczały się tylko do aktywności modlitewnej. W tych trudnych latach wiele dobrego dla Świeckiego Zakonu Karmelitańskiego uczynił O. Mieczysław Woźniczka OCD z Czernej.

    Na początku lat dziewięćdziesiątych w Świeckim Karmelu rozpoczął się czas odnowy posoborowej.    Członkami Świeckiego Zakonu Karmelitańskiego byli m.in. św. Piotr Poveda, bł. Józefa Naval Girbes, sł.Boża Anita Cantieri, Kunegunda Siwiec ze Stryszawy.

„Żarliwością rozpaliłem się o chwałę Pana Boga Zastępów”

(Krl 19,14)