duchowośćformacjahistoriamodlitwaorganizacjaprawo własnetożsamośćwspólnotywydarzenia
linkiinformacje

Wydarzenia roku 2017
   

2012
2013
2014 2015
2016
2017



VIII Kongres Prowincji Warszawskiej - Toruń

Czwartek

    W gościnnych progach domu pielgrzyma w Toruniu zebrali się przewodniczący, formatorzy i delegaci z trzynastu wspólnot Świeckiego Karmelu. Pod przewodnictwem o. prowincjała Jana Malickiego OCD, w obecności delegata ds. OCDS o. Roberta Marciniaka, oo. asystentów Wspólnoty Mińskiej o. Piotra Frosztęgi OCD, Wspólnoty Wrocławskiej o. Mariusza Murzynowskiego, gości z Prowincji Krakowskiej o. Krzysztofa Górskiego OCD i przewodniczącej  rady prowincjalnej OCDS Brygidy Bogackiej.
Pierwszy dzień naszego spotkania był czasem wyciszenia, wchodzenia w komunię, oderwania od natłoku świata. Różaniec prowadzony przez wspólnotę bydgoską, modlitwa brewiarzowa, Eucharystia której przewodniczył o. Prowincjał to wszystko budowało podstawy owocnej pracy.

1 sesja była wypełniona sprawozdaniami przewodniczącej Moniki Olszewskiej, odpowiedzialnego za formację Mariusza Filipowskiego i skarbnika Anny Sadurskiej.
Po czym zebrani udzielili absolutorium ustępującej Radzie Prowincjalnej.

Piątek

    2 sesję naszego spotkania wypełniły wystąpienia naszych drogich gości:
  • Brygidy Bogackiej która mówiąc o działaniach Prowincji Krakowskiej, sporą część wystąpienia poświęciła postaci Kunegundy Siwiec.
  • O. Krzysztof Górski OCD mówił zaś, w niezwykle interesujący sposób, o wartości powołania karmelitańskiego.

    3 sesja poświęcona była wyborom.
  • Na przewodniczącą naszej Prowincji została wybrana na drugą kadencję Monika Olszewska.
  • Na zastępcę i 1 radnego wybrano Mariusza Filipowskiego, również na drugą kadencję. Kolejni wybrani radni to:
  • Anna Sadurska (druga kadencja)
  • Florian Protasewicz (druga kadencja)
  • Małgorzata Brejniak (pierwsza kadencja)




Bydgoszcz dzień skupienia ze św. Teresą z Avila

    15 pażdziernika bydgoska Wspólnota OCDS uczestniczyła w dniu skupienia z naszą Matką św. Teresą z Avila. O. Wojciech Ciak OCD przybył w gościnne progi parafii pw. Świetych Polskich Braci Męczenników by w "Kościele Nawiedzenia" poprowadzić ten dzień skupienia.
W niedzielne przedpołudnie, po godzinie 10 rozpoczęliśmy Eucharystią koncelebrowaną przez o. Wojciecha i rektora Bydgoskiego Seminarium Duchownego ks. dr Marcina Puziaka.
Po Mszy św. na plebani, u ks. Józefa Kubalewskiego, pokrzepiliśmy swoje ciała herbatą, kawą, ciastkiem by po krótkiej przerwie powrócić do naszego spotkania ze Świętą. Konferencja o.Wojciecha przeniosła nas w "złoty wiek mistyki hiszpańskiej". Mówca zaznajamiał nas z realiami życia i rozwoju tej pięknej Duszy. A jak Święta wskazywała na Boga tak my poruszeni Jej przykładem uklękliśmy adorując Boga ukrytego w Najświętszym Sakramencie i naszych sercach. Po godzinnej adoracji wysłuchaliśmy kolejnej konferencji.
Nasze spotkanie ze św. Teresą, obecną także wśród nas w swoich relikwiach, zakończyliśmy koronką do bożego Miłosierdzia i ucałowaniem relikwii.
    Cały ten dzień skupienia organizowało Studium Duchowości Carmelitanum funkcjonujące przy Prymasowskim Instytucie Kultury Chrześcijańskiej w Bydgoszczy i osobiście ks. rektor Marcin Puziak. Serdecznie dziękujemy ks, Rektorowi, o. Ciakowi i ks. Józefowi za umozliwienie nam tak pięknego świętowania uroczystości św. Teresy z Avila.



Bogusław Sudał OCDS 



"Ideolog a mistyk – św. Teresa od Jezusa"- rekolekcje w Łódzkiej Wspólnocie OCDS.

    W tym roku przeżywaliśmy rekolekcje wspólnotowe od 13 do 15 października, kończąc je
w uroczystość Naszej Matki św. Teresy od Jezusa. Rozważania prowadził o. Jacek Olszewski OCD
 z Warszawy.



    Był to wyjątkowy czas i stanowił dobre przygotowanie do uroczystości św Teresy, ponieważ rozważania oparte były na "Księdze mojego życia". Skłaniały do spojrzenia na swoje życie pod kątem jego autentyczności i zadania sobie pytań: Czy moja religijność opiera się na żywej relacji z Bogiem i przekłada się na  troskę o bliźniego? Czy nie ulegam pokusie służenia ideologii, która w imię zasad jest w stanie pominąć człowieka? Pytania niełatwe, a odpowiedzi mogliśmy szukać w codzienności, patrząc, jacy jesteśmy dla drugich w najprostszych aspektach życia - czy obmawiamy innych, czy posłuszeństwo jest dla nas wartością. Przypatrywaliśmy się naszym przywiązaniom, które czasem ledwie dostrzegalne jak cienka nić nie pozwalają rozwijać się życiu duchowemu. Widząc te swoje słabości, wypatrywaliśmy Boga - Tego, który był Przyjacielem św. Teresy, a który widzi każde dobre pragnienie i jest niedościgniony w swej pokorze. Tylko On ma moc przemienić nasze serca.
    Wydawać by się mogło się, że trzy dni, to nie jest dużo, ale treści do refleksji wystarczy nam na długo. Pewnie też wielu z nas poczuło się zachęconych, żeby kolejny raz sięgnąć po "Księgę mojego życia", by przybliżyć sobie postać Naszej Matki i tajemnicę Jej przyjaźni z Bogiem.
    Wierzymy, że Duch Święty dotykał naszych serc w Słowie, sakramentach, na modlitwie. Jesteśmy wdzięczni Panu za ten czas. A Ojcu Jackowi dziękujemy szczególnie, że w tych właśnie dniach z wielką otwartością i zaangażowaniem zechciał nam towarzyszyć.

Małgorzata Kołodziejczak OCDS


 
Pierwsze przyrzeczenia we Wspólnocie OCDS w Mińsku (Białoruś)

    Dnia 9 października 2017 roku w kaplicy Matki Bożej Szkaplerznej w Mińsku miała miejsce uroczysta Eucharystia, podczas której dwie osoby,
  • Taciana i Aleksander Boskiny,
złożyli pierwsze przyrzeczenia we wspólnocie OCDS.



Ten uroczysty moment poprzedziła dwuletnia początkowa formacja, podczas której, małżonkowie poznawali duchowość Karmelu.
O godz. 19 Eucharystii przewodniczył o. Piotr Frosztęga, który w homilii ukazał znaczenie i piękno powołania karmelitańskiego w świecie. Szczególnie dzisiaj świeccy odgrywają ważną rolę w szerzeniu duchowości Karmelu. Dlatego należy się cieszyć, że wspólnota OCDS w Mińsku rozwija się i powiększa. Obecnie wspólnota liczy 18 osób, na różnych etapach formacji.
Po Mszy świętej wspólnota świętowała za stołem, dzieląc się radością z dwóch nowych jej członków.

o. Piotr Frosztęga OCD  



Odpowiadamy na Apel Matki Bożej z Fatimy




    W pierwszą sobotę października br. poznańska wspólnota OCDS prowadziła w Kościele OO. Karmelitów Bosych ( jak co miesiąc) Nabożeństwo Wynagradzające Niepokalanemu Sercu Maryi; tym razem  w dniu, w którym Kościół powszechny obchodził wspomnienie Matki Bożej Różańcowej. Na ten dzień wyznaczono również ogólnopolska akcję „Różaniec do Granic”. Nasza odpowiedź  na wezwanie Maryi z Fatimy, aby jak najczęściej odmawiać Różaniec i w ten sposób uprosić dar nawrócenia dla zagubionych ludzi i o pokój na świecie, korespondowała z celami organizatorów akcji „Różaniec do Granic”.

    Łączność z Matką Bożą Fatimską  podczas tego Nabożeństwa  Wynagradzającego podkreślała obecność figury Matki Bożej, ufundowanej przez anonimowego ofiarodawcę i podarowanej wspólnocie poznańskiej, a przywiezionej prosto z Fatimy przez naszych pielgrzymów. Była ona zakupiona w Fatimie w sierpniu 2017 r., z myślą przede wszystkim o Nabożeństwach Pierwszych Sobót. Ponieważ Sanktuarium św. Józefa w Poznaniu jest okazałe w wymiarach, więc z natchnienia Ducha Świętego, urodził się pomysł zakupienia nowej, większej figury (bardziej widocznej) właśnie w tym tak ważnym roku obchodów 100-Lecia Objawień Fatimskich. Dzięki pomocy Bożej  pomysł udało się zrealizować w pełni. Nowo ofiarowana figura Matki Bożej Fatimskiej będzie odtąd widoczna z najdalszych zakamarków karmelitańskiej Bazyliki Mniejszej w Poznaniu. Za ten cenny Dar z serca dziękujemy.




    Uroczyste poświęcenie statuy Matki Bożej  Fatimskiej było przygotowaniem do Mszy św. ku czci Matki Bożej Różańcowej. W homilii o. Szczepan Maciaszek OCD zwrócił uwagę na biblijny i chrystologiczny charakter modlitwy różańcowej. Kapłan uświadomił zgromadzonym, że kiedy odmawia się wspólnie Różaniec, to w tym momencie wraz z Maryją i uczniami przenosi się duchowo do Wieczernika. Tak jak ongiś, tak i teraz Maryja modli się z wyznawcami Chrystusa: modli się z nimi i za nich. Rozważając z Maryją poszczególne tajemnice różańcowe, koncentrujemy się przede wszystkim na Osobie Jezusa Chrystusa; kontemplujemy to, co Jezus uczynił dla swej Matki i dla nas. Ale odmawiając Różaniec uczymy się także patrzeć  na Jezusa oczyma Maryi i coraz bardziej poznawać Jezusa Chrystusa, gdyż owoc tej modlitwy pozostaje w nas. Różaniec uczy  bowiem modlitwy dziękczynienia i uwielbienia Panu Bogu za dar Wcielenia i Odkupienia. O. Szczepan mówił także o skuteczności i sile oddziaływania modlitwy różańcowej zanoszonej zbiorowo z głęboką wiarą. Przypomniał zwycięstwo floty chrześcijańskiej nad muzułmańską w 1571 r. pod Lepanto, zakończenie I wojny światowej dzięki powszechnej modlitwie różańcowej Portugalczyków w 1917 r., „Cud nad Wisłą” w 1920 r. i  skuteczność modlitwy Maryjnej Austriaków podjętej przez nich  po zakończeniu II wojny światowej w obronie niepodległości swojego kraju. Bóg nigdy nie pozostawił świata ziemskiego ślepemu losowi.



    Po Mszy św. i Adoracji Najświętszego Sakramentu podczas modlitwy różańcowej rozważaliśmy Tajemnice Światła, które wprowadziły nas w najważniejsze wydarzenia z życia ziemskiego Jezusa Chrystusa. Wstępem do tych rozważań była relacja siostry Łucji z ostatniego objawienia Maryi w Fatimie, które miało miejsce 13 października 1917 r.  Zapamiętaliśmy apel  Matki Bożej Różańcowej – znamienne, że wtedy to pod tym tytułem przedstawiła się  Maryja dzieciom fatimskim -  : „Trzeba w dalszym ciągu codziennie odmawiać Różaniec.”
    Zatroskani o przemianę naszych serc, w trosce o uchronienie ludzi przed potępieniem i zatroskani o pokój i ład moralny w Polsce i na świecie chcemy wytrwać w kultywowaniu Nabożeństwa Pierwszych Sobót w kolejnych miesiącach.
„Królowo Różańca Świętego módl się za nami.”



Maria Jagielska OCDS



Bydgoszcz: Studium Duchowości Karmelitańskiej "CARMELITANUM BYDGOSZCZ" przy Prymasowskim Instytucie Kultury Chrześcijańskiej, po wakacyjnej przerwie wznawia swoją działalność.


    3 października rozpoczeły się zajęcia drugiego roku Studium Duchowości Karmelitańskiej w Bydgoszczy. "Do udziału w Studium Duchowości Karmelitańskiej zapraszone sa wszystkie osoby, które:
  • chciałyby pogłębić swoje życie duchowe
  • chcą budować swoje życie na gruncie Ewangelii i nauczania Kościoła.
Program Studium obejmuje ponad 140 godzin następujących godzin:

1. Historia duchowości: ogólna i historia duchowości karmelitańskiej

2. Teologia duchowości: fundamenty, rozwój i antropologia życia duchowego, życie mistyczne, szkaplerz karmelitański i pobożność maryjna

3. Praktyka duchowości: mistagogia modlitwy, kierownictwo duchowe

4. Biblijne tematy duchowości: Przymierze Boga z ludźmi, Modlitwa w Biblii, Pawłowa nauka o ascezie

5. Wykłady i ćwiczenia do wyboru: święci karmelitańscy, Lectio divina."

Wykłady także będą prowadzić ojcowie z naszego zakonu:
  • o. Michał Swarzyński OCD i
  • o. Krzysztof Jank OCD
Zajęcia obejmują 4-semestry i mają miejsce we wtorki 2-razy w m-cu, od godz.17.00-20.30.
Serdecznie zapraszamy.
Bogusław Sudał OCDS 



Bydgoszcz uroczystość
Matki Bożej Pięknej Miłości.

    2 września 2017 r. był dla bydgoskiej Wspólnoty świeckiego zakonu dniem szczególnie świątecznym. Obchodziliśmy bowiem Święto Wspólnoty. Spotkaliśmy się jak zwykle w pierwszą sobotę miesiąca na modlitewnym spotkaniu w salce przy bydgoskiej Katedrze. Patronką naszej Wspólnoty, a także Katedry jest Matka Boża Pięknej Miłości. 
W tym świątecznym dniu nasze spotkanie miało charakter szczególnie uroczysty, ponieważ po raz pierwszy spotkaliśmy się z nowym Ojcem Asystentem Zbigniewem Stachowiczem OCD.
Tego dnia po zakończeniu modlitwy myślnej odnowiliśmy Akt  Całkowitego Poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi.
Świąteczna agapa była czasem wzajemnego poznania się o. Zbigniewa z naszą wspólnotą. Po formacji permanentnej  udaliśmy się do katedralnej Świątyni na różaniec i Mszę świętą, którą celebrował o, Zbigniew.
Na zakończenie spotkania przeżyliśmy wspólnie konferencję Ojca p.t. „Błogosławieni ubodzy w duchu.

8 września - w dniu kiedy Matka Boża odchodzi swoje urodziny uczestniczyliśmy w odpustowej Mszy świętej, którą w bydgoskiej Katedrze ku czci Matki Bożej Pięknej Miłości, celebrował Biskup Diecezji Bydgoskiej Jan Tyrawa.
    Jednocześnie nasz przedstawiciel pielgrzymował do Częstochowy  i uczestniczył w centralnych uroczystościach urodzin Matki Bożej.

Roman Piechocki OCDS 



Powołanie – rekolekcje wspólnotowe w Laskach
 
    W dniach od 30 sierpnia do 3 września 2017 r. członkowie wspólnoty warszawskiej uczestniczyli w prowadzonych przez o. Romana Jana Hernogę OCD rekolekcjach, których tematem było powołanie.



    Ojciec rekolekcjonista poprowadził nas od tematu powołania do życia, wiary i świętości, przez powołanie świeckich w Kościele, do tematu powołania do Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych.
Miłość jest najważniejszym powołaniem każdego z nas. Zostaliśmy stworzeni przez Boga z miłości i zaproszeni do dawania odpowiedzi na tę miłość. Jezus, Bóg-Człowiek, pokazuje człowiekowi pełną prawdę o nim samym, jego godność dziecka Bożego.
    Bogactwo darów Ducha św. powoduje, że każdy z nas jest niepowtarzalny, ma specyficzne talenty i dary. Dobra znajomość siebie jest bardzo ważna w rozpoznaniu powołania, przy czym nie ma powołań lepszych i gorszych, mniej lub bardziej służących zbawieniu.
Powołanie osób świeckich wyróżnia to, że jest to powołanie do życia w świecie i uświęcania świata „od środka”. Najczęstszym powołaniem świeckich jest powołanie do małżeństwa i rodziny, a najlepszym przykładem - Maryja, która miała rodzinę, męża, Dziecko i mnóstwo obowiązków.
Karmel bierze Najświętszą Maryję Pannę za wzór nazywając Ją Siostrą i ucząc się od Niej wiary, modlitwy, rozpoznawania i pełnienia woli Boga, służenia innym z miłością czyli upodabniania się do Jezusa Chrystusa. Duch Karmelu to wiara uboga i prosta, karmiąca się Pismem Świętym jak Maryja, która słuchała i rozważała w sercu Słowo Boże. 
Miłość do Matki Bożej łączy się w Karmelu z miłością do Jej Oblubieńca św. Józefa – mistrza modlitwy i milczenia, patrona życia wewnętrznego, wzoru ojca i pracownika. 
W centrum życia Karmelu jest modlitwa, a specyfiką – modlitwa myślna, która wg św. Teresy od Jezusa „nie jest niczym innym jak nawiązywaniem przyjaźni, podejmując wielokrotnie nawiązywanie jej sam na sam z Tym, o którym wiemy, że nas kocha” (Księga mojego życia 8.5). 
Powołanie do Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych jest powołaniem do konkretnej wspólnoty. Nie jest to ani wspólnota zakonna (Świecki Karmel jest częścią Zakonu Karmelitów Bosych, ale jego członkowie nie są zakonnikami), ani wspólnota życia (którą stanowi rodzina), ale wspólnota wspomagająca wiarę i przeżywanie charyzmatu.
Świecki Zakon Karmelitów Bosych, ma szczególną misję – szerzenia w świecie doświadczenia modlitwy, życia w obecności Boga, Jego miłości, ponieważ „człowiek naszych czasów chętniej słucha świadków aniżeli nauczycieli (Paweł VI Evangelia nuntiandi n. 41). Źródłem i początkiem apostolstwa w świecie jest Jezus Chrystus, a skuteczność zależy od nawrócenia i osobistej więzi z Nim.
Przytoczone myśli są jedynie subiektywnym wyborem i nie wyczerpują bogactwa treści konferencji wygłoszonych przez Ojca rekolekcjonistę. Ostatniego dnia, po zakończeniu ciszy obowiązującej w czasie rekolekcji, każdy z uczestników w trakcie podsumowania podzielił się tym, co go szczególnie poruszyło i refleksje te pokazały jak ważny temat został podjęty, i jak szeroki zakres zagadnień objął. 

 





Krystyna Balcer  OCDS



Pielgrzymka Pokoju dotarła do Bydgoszczy

   " Jej symbolem jest Monstrancja Fatimska – dar przygotowany przez Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Zakopanem i Fundację Aniołów Miłosierdzia. Maryja, niosąca Jezusa w Niepokalanym Sercu, przechodzi przez polskie miasta, by wyruszyć z polskimi pielgrzymami do Fatimy, idzie Maryja z Jezusem Eucharystycznym, by przynosić nam nadzieję i światło. Monstrancja Fatimska przedstawia Maryję – Niewiastę obleczoną w słońce, u której stóp znajduje się księżyc. W centrum, w sercu Niewiasty Eucharystii, znajduje się miejsce, w którym będzie umieszczany Najświętszy Sakrament. Niepokalane Serce Maryi to Dom Jezusa Chrystusa, Księcia Pokoju. Symboliczną wartość monstrancji podkreślają fragmenty 12 meteorytów, rozmieszczone w aureoli oraz fragment skały księżycowej, wtopiony pod stopami Maryi. Każdy z tych dodatkowych elementów posiada certyfikat NASA. "



    W Bydgoszczy, 30 sierpnia, jednym z miejsc w którym mogliśmy modlić się w obecności Monstrancji Fatimskiej był kościół „Klarysek” gdzie ojcowie Kapucyni zorganizowali nocną adorację Najświętszego Sakramentu wktórej uczestniczył przedstawiciel bydgoskiej Wspólnoty OCDS Roman Piechocki.

Bogusław Sudał OCDS 
 


Śp. Maria Biernacka


    16 sierpnia 2017 roku odeszła do Pana nasza Siostra Maria od Męki Pańskiej, Maria Biernacka.
Maria Biernacka urodziła się 16 marca 1943 r. w Brwinowie. Ukończyła wyższe studia zdobywając wykształcenie – inżyniera mechanika. Pracowała wraz ze swoim mężem Jerzym w Laboratorium Doświadczalnym Nowych Technik Pomiarowych ZDiKG Urzędu Miar.
    Do Wspólnoty Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych w Warszawie została przyjęta w 1980 roku. Przyrzeczenia czasowe złożyła 14 stycznia 1984 r., przyrzeczenia definitywne 23 listopada 1986 r., śluby 17 grudnia 2000 r.
    Jej przynależność do wspólnoty nacechowana była dużą  aktywnością. Od roku 1993 była sekretarzem Wspólnoty. W roku 1995 została  mianowana  Przewodniczącą Rady Wspólnoty. Funkcję tą pełniła przez trzy kadencje. Doprowadziła także do erygowania wspólnoty. Pracowała nad odtworzeniem listy członków warszawskiej wspólnoty OCDS, sięgając do czasów sprzed II wojny światowej tj. roku 1934. Wspólnie z mężem Jerzym pracowała nad historią warszawskiej wspólnoty, dokumentując wydarzenia za pomocą zdjęć i filmów.
    W roku 1996 była Delegatem na I Kongres Światowy Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych w Rzymie.
    Została mianowana Delegatem Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych w Ogólnopolskiej Radzie Ruchów Katolickich. W roku 2000 i 2004  była Delegatem na II i kolejny III Ogólnopolski Kongres Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich obu Prowincji.
    W roku 2004 na IV Kongresie OCDS Prowincji Warszawskiej wybrana została Przewodniczącą Rady Prowincjalnej. Funkcję  pełniła przez dwie kadencje. W czasie trwania kadencji tej Rady, wspólnie z O. Delegatem ds. OCDS - O. Stanisławem Plewą OCD, zostały przygotowane i wydane „Modlitewniki karmelitańskie” oraz dwa tomy podręcznika dla formatorów i członków Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych Prowincji Warszawskiej pt. „Charyzmat Karmelu w życiu osób świeckich”. Została uporządkowana i ujednolicona dokumentacja we wspólnotach, poprzez opracowanie i wydanie jednolitych ksiąg wspólnotowych. Wspólnie z Ojcem Delegatem śp. Maria organizowała spotkania modlitewno-rekreacyjne, mające na celu integrację wspólnot Prowincji. Prowadziła także kronikę Rady Prowincji OCDS.
    Maria była Osobą oddaną służbie Bogu, wspólnotom karmelu, drugiemu człowiekowi. Była bardzo otwarta na drugiego człowieka, zwłaszcza tam, gdzie działa się komuś krzywda, bądź potrzeba było pomocy. Starała się zaradzać wszystkim biedom. Było to łatwiejsze, bo Marii dom był otwarty dla każdego. Nikt nie wyszedł od Niej nie nakarmiony posiłkiem i dobrym słowem.  Bywała także zapraszana do domów osób ze wspólnoty, starając się tworzyć  w ten sposób jedną rodzinę.
    Ostatnie dwa lata życia Marii naznaczone były ciężką chorobą nowotworową, z którą mężnie walczyła. W czasie tej choroby Bóg powołał do siebie Jej męża Jerzego, wiernego i cichego przyjaciela. Została sama, ale otoczona rodziną, bliskimi, przyjaciółmi i świeckimi karmelitami, także z prowincji krakowskiej, którzy nieśli Jej pomoc i modlitwę. Otrzymywała także pomoc duchową ze strony ojców Karmelitów, którzy odwiedzali ją w domu. Była otoczona modlitwą przez Siostry karmelitanki, szczególnie z klasztoru w Warszawie.


    Śp. Maria zmarła w szpitalu w środę, w dzień poświęcony św. Józefowi, do którego warszawska wspólnota odmawiała nowennę w ostatnich dniach Jej ziemskiego życia.
Pogrzeb odbył się w Brwinowie. Mszę św. pod przewodnictwem o. Mariana Stankiewicza OCD, koncelebrowało siedmiu kapłanów, m.in. o. Łukasz  Kasperek OCD z prowincji krakowskiej, o. Tadeusz Kujałowicz OCD, o. Grzegorz Góra OCD. Obecna była delegacja z Rady Prowincjalnej OCDS  Prowincji Krakowskiej , przedstawiciel Rady Prowincjalnej OCDS Prowincji Warszawskiej oraz bardzo liczni członkowie warszawskiej wspólnoty, a także przedstawiciele wspólnot OCDS z Łodzi, Torunia, Bydgoszczy i Olsztyna.
    Ufamy, że Dobry i Miłosierny Bóg przyjął duszę śp. Marii do swojej chwały z naręczami dobrych uczynków, którymi napełnione było Jej życie ziemskie.



Cecylia Kopyt OCDS, Magdalena Tryuk OCDS


Wspólnota Bydgoska u Matki Bożej Fatimskiej

    13 sierpnia 2017 r.  w piękną słoneczną niedzielę, bydgoska Wspólnota OCDS pielgrzymowała do jubileuszowego kościoła p.w. Matki Bożej Fatimskiej w Bydgoszczy.



Wchodząc w dziedzictwo objawień uczestniczyliśmy w Mszy świętej, a następnie modliliśmy się rozważając tajemnice chwalebne Różańca świętego.



Patrząc z Tą "która jaśnieje jak słońce" prosiliśmy za światem, by przyjął Tego który Jest z pokorą i posłuszeństwem. A jak światło dnia w oczy, tak pogoda ducha wlewała się do naszych serc. W ten sposób uczciliśmy setną rocznicę Objawień Fatimskich.

Roman Piechocki OCDS 


Wspólnota Sopocka na rekreacji

    Dnia 22 lipca 2017r. (w sobotę) miała miejsce nasza coroczna pielgrzymko-wycieczka. Dzień wcześniej (w piątek) świat tonął w strugach deszczu i wydawało się, że tak będzie też w sobotę, a tu od rana przywitało nas niesamowite wprost słońce.
    Spotkaliśmy się u karmelitanek w Orłowie o godz. 8.00 rano na Eucharystii. Było nas całkiem sporo: dziewięć osób. Tego dnia Kościół obchodził wspomnienie św. Marii Magdaleny, z której Jezus wyrzucił siedem złych duchów, i to ona - obdarowana bezwarunkową i uprzedzającą miłością Jezusa, niejako na wyrost, ogłaszająca apostołom po Zmartwychwstaniu „Widziałam Pana” - stała się „samozwańczą” patronką naszych wojaży. Jej postać przybliżył nam o. dr Jakub Kamiński OCD, który wygłosił w Karmelu orłowskim kazanie i który wespół z o. Aleksandrem Szczukieckim OCD celebrował Eucharystię.
    Z Orłowa samochodami udaliśmy się bardzo piękną trasą wśród lasów kaszubskich do Piaśnicy, gdzie Niemcy w końcówce 1939 roku (lub wg innej wersji: w okresie od października1939 roku do kwietnia następnego roku) wymordowali ok. 14 tys. Polaków, głównie inteligentów, rzemieślników, osoby duchowne, ale także pacjentów szpitali psychiatrycznych. Na dłużej zatrzymaliśmy się u stóp kaplicy-mauzoleum. Z tyłu pomnika, na słupach podobnych do pni ułożonych w stos całopalny wypisano wszystkie poznane do tego czasu nazwiska 852 ofiar, zaś w środku znalazła się grupa rzeźb składająca się z 12 postaci symbolizujących ofiary Piaśnicy.



    Następnie w ciszy kroczyliśmy wśród drzew, które były niemymi świadkami tej strasznej ludzkiej tragedii i które nadal noszą na sobie jej ślady w postaci swoistych „blizn” - stąpaliśmy po ziemi zbroczonej męczeńską krwią Polaków, spośród których Kościół tylko nielicznych wyniósł na ołtarze, np. bł. Alicję Kotowską, przełożoną wejherowskich zmartwychwstanek, dyrektorkę szkoły, przy grobie której długo trwaliśmy na modlitwie. Tam w lesie wyraźnie doświadczyliśmy tego, że Bóg nie potrzebuje świątyni, żebyśmy czuli Jego obecność, a także obecność Jego świętych męczenników. I być może to właśnie buduje swoistą mistykę tego miejsca!
    Stamtąd udaliśmy się na Kalwarię Wejherowską, gdzie odprawiliśmy Drogę Krzyżową, ofiarowując ją za Wspólnotę. W rozmyślania wprowadził nas tekst wybitnego liturgisty i teologa, Romano Guardiniego. Zaczęliśmy ją słowami: „Panie (…) chcę teraz pójść Twoimi śladami i w myśli postępować drogą Twojej męki. (…) Otwórz me oczy, i porusz serce, abym zobaczył i głęboko sobie uświadomił, jak bardzo mnie ukochałeś, ażebym całą duszą zwrócił się do Ciebie, mój Zbawco, a porzucił grzech, który tak gorzkie zadał Ci bóle”.
    W miarę jak szliśmy ku kolejnym stacjom, nogi niejako same zwalniały, a nasze głosy łagodniały i „uwewnętrzniały się”. To niesamowite, co dzieje się z człowiekiem, kiedy zaczyna się modlić, rozpamiętywać Mękę Swojego Mistrza i Pana, i kroczyć z Nim po śladach Jego Męki. Zakończyliśmy słowami: „Oto wypuszczasz mnie teraz Panie ze świętego kręgu Swego cierpienia. Powracam znowu w codzienne me życie. Nauczyłeś mnie, że cierpienie nasze nie jest ponurą pańszczyzną, przeciw której na próżno się buntujemy albo która doprowadza nas do zwątpienia i rozpaczy. Jest ono gorzkie, ale pochodzi od Boga i przeznaczeniem jego jest, aby się stało naszym zbawieniem”.
    Jako ostatnie miejsce „zaliczyliśmy” Park Wejherowski, który przywitał nas niesamowitym bogactwem natury: mnóstwem dźwięków, kolorów i zapachów; gatunków kwiatów, drzew, ptaków i nie tylko. (Violetta – organizatorka naszych corocznych wypadów – wykrzykiwała co chwila: „Patrzcie, mają tu tulipanowce i surmie, i czeremchy burgundzkie, i…aleje różane).
    Do ostatniej minuty naszej wspólnotowej wyprawy trwaliśmy w zachwyceniu, nie do końca uświadamiając sobie, że TYLKO Pan, jednego zwykłego dnia, może zgotować człowiekowi takie cuda i w tak nieprzebranej ilości; przygotować mu tyle śladów Swojej obecności: począwszy od  Eucharystii, poprzez pogodę, mistykę miejsca w Lasach Piaśnickich, modlitwę Drogi Krzyżowej na Kalwarii Wejherowskiej, a skończywszy na niewyobrażalnym pięknie natury w Parku Wejherowskim.
    A poza tym… jedliśmy kanapki, piliśmy kawę, wybuchaliśmy jakimś nieokiełznanym i spontanicznym śmiechem, i gadaliśmy (mądrze i niemądrze), po prostu: RADOŚNIE!

Gabriela Żylińska OCDS 



Drogą na Górę Karmel – z radością.
Sprawozdanie z przebiegu uroczystości Matki Bożej Szkaplerznej w Poznaniu.

    Odświętne. Sandały -  przyozdobione lub proste, czarne, brązowe, białe, czerwone, niebieskie, różowe, różnych rozmiarów…Na skórzanych podeszwach, na obcasie, na koturnie, sportowe. Z opaskami na kostkę, stabilizujące, dodające uroku. Gladiatorki. Potem adidasy, tenisówki, angielki, baleriny, meliski. Według nazwy można wyobrazić sobie, do kogo należą. Poruszają się wdzięcznie w takt skocznej muzyki na szerokiej połaci skoszonej trawy, czasem, wbiegając między rosnące w sadzie jabłonie znikają na chwilę zasłonięte koronami drzew. Tanecznie, to znów w podskokach, to tworząc pociąg, to krokiem jak przy zorbie, do melodii, których bez liku.



Kto nie chciał, bądź nie mógł tańczyć,  w przytulnym miejscu na ławeczce raczył się miłą rozmową z przyjaciółmi, częstując się przepysznymi drożdżówkami i zupą z kotła, aby dodać do tych duchowych-także fizycznych sił. 



    Radość, tańce, zabawy, konkursy -to integracja wielkiej rodziny szkaplerznej bez ograniczeń wiekowych: to dzień 16 lipca 2017 roku -Uroczystość NMP z Góry Karmel w poznańskim klasztorze.



     Zabawa poprzedzona była odpustową liturgią Mszy Świętej w Bazylice Mniejszej p.w. św. Józefa. Homilia wygłoszona przez o. Józefa Synowca OCD przypominając pięknie historię- subtelnie i wzruszająco, a jednak z wielką mocą podkreśliła znaczenie modlitwy różańcowej w połączeniu ze znakiem Szkaplerza, nawiązując jednocześnie do objawień fatimskich. Łącząc to znaczenie ze znakiem Krzyża karmelita nadmienił, że Różaniec jako modlitwa tworzy pion, a Szkaplerz jako życie składa się na poziomą belkę Krzyża. Obraz ten wielce wymowny, a tak prosty, pozostanie w sercu i pamięci. Tego dnia z radością, po każdej Mszy Świętej duży, dwucyfrowy procent wiernych przyjmował Szkaplerz, oddając się pod obronę Maryi. „Pod Twoją obronę” –oto modlitwa, która będzie towarzyszyć ich życiu każdego dnia…  Tak było 16 lipca w niedzielę.
    Dzień wcześniej, w sobotę odbyło się modlitewne czuwanie prowadzone przez wspólnotę świeckiego zakonu OCDS istniejącą przy klasztorze karmelitów bosych w Poznaniu.



Kończyło ono dziewięciodniową nowennę do Matki Bożej Szkaplerznej. Ubogacone było rozważaniami o miłości i opiece Matki Boże Szkaplerznej, muzyką, dźwiękiem pianina i skrzypiec, pieśniami wielbienia, niezwykłymi Godzinkami ku czci NMP z Góry Karmel,  modlitwą różańcową z rozważaniami tajemnic radosnych, ale także momentami milczenia, aby oddać osobistą chwałę.



Czuwanie, zakończone wspólną z braćmi Liturgią Godzin, wprowadziło pięknie  licznie zgromadzonych wiernych do radosnego przeżycia patronalnego święta. Te dwudniowe, a dla niektórych dziesięciodniowe spotkania w poznańskiej Bazylice Mniejszej w obecności naszej Matki, dały szczególną łaskę, by podążać kolejny rok z radością drogą na Górę Karmel!

Jolanta Kapelska OCDS



Warszawa. Noc Czuwania przed uroczystością Matki Bożej Szkaplerznej

    Od wielu lat w kaplicy klasztoru karmelitów bosych w Warszawie w noc przed uroczystością Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel spotykają się czciciele Matki Bożej Szkaplerznej, aby ten czas spędzić na modlitwie z Maryją i adoracji Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Czuwanie rozpoczęło się wystawieniem Najświętszego Sakramentu.



    Później odśpiewano Hymn do Ducha Świętego i Apel Jasnogórski. Następnie przełożony wspólnoty zakonnej i asystent wspólnoty Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych o. Marian Stankiewicz  OCD we wprowadzeniu nawiązał  do kultu Matki Bożej Szkaplerznej i do obchodzonych w tym roku rocznic.



A ten rok obfituje w uroczystości jubileuszowe związane z kultem Maryjnym. Jest to m.in. 100. rocznica objawień fatimskich, 140. rocznica objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie i 50. rocznica koronacji obrazu Matki Bożej Gietrzwałdzkiej koronami papieskimi, oraz 300. rocznica koronacji Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Do tych rocznic nawiązywały również teksty, które usłyszeliśmy w trakcie nocy czuwania. Były więc pogłębione w treści teksty o Matce Bożej Szkaplerznej, Matce Bożej Częstochowskiej, Najświętszej Matyi Pannie z Fatimy i z polskiego Gietrzwałdu.
    Kroniki karmelitańskie przekazują, że w nocy z 15 na 16 lipca 1251 roku generał karmelitów św. Szymon Stock miał widzenie Maryi. Trzymała Ona w rękach brązowy szkaplerz i przekazała zakonnikowi obietnicę: „Ktokolwiek umrze odziany tym szkaplerzem nie zazna ognia piekielnego”. Od tej pory szkaplerz karmelitański stał się nie tylko znakiem opieki Maryi nad zakonem karmelitów, ale również formą oryginalnego nabożeństwa Maryjnego w całym Kościele. Szkaplerz jest znakiem przymierza pomiędzy Maryją i wiernymi. Święty Jan Paweł II  w roku 2001 w swoim liście z okazji 750-lecia szkaplerza świętego wyjaśnił sens tego znaku. Ma on przypominać dwie prawdy: „Jedna z nich mówi o ustawicznej opiece Najświętszej Maryi Panny, i to nie tylko na drodze życia, ale także w chwili przejścia ku pełni wiecznej chwały; druga to świadomość, że nabożeństwo do Niej nie może ograniczać się tylko do modlitw i hołdów składanych Jej przy określonych okazjach, ale powinno stanowić »habit«, czyli nadawać stały kierunek chrześcijańskiemu postępowaniu, opartemu na modlitwie i życiu wewnętrznym”. W tym samym liście Papież wyznał „Ja również od bardzo długiego czasu noszę na sercu Szkaplerz karmelitański!”. Święty również zachęcał: „Noście zawsze Szkaplerz święty. Ja zawsze go noszę i wiele z tego nabożeństwa doznałem pożytku. Pozostałem mu wierny i stał się on moją siłą!”. Przez wieki szkaplerz nosili liczni władcy europejscy i niemal wszyscy królowie polscy (od św. Jadwigi i Władysława Jagiełły poczynając), a także liczni święci, również spoza Karmelu, m.in. św. Jan Bosko, św. Maksymilian Maria Kolbe i św. Wincenty a Paulo. Sama Matka Boża pod koniec objawień w Lourdes i Fatimie ukazała się w szkaplerzu, wyrażając przy tym wolę, by wszyscy go nosili.
    Równo 100 lat temu, w 2017 r., w dolinie Cova da Iria ukazała się trójce portugalskich dzieci Maryja – Piękna Pani jak nazwały ją dzieci. To właśnie one zostały wybrane, aby przekazać przesłanie Matki Bożej zwierzchnikom Kościoła i całemu światu. Maryja przychodziła do dzieci – Łucji, Hiacynty i Franciszka 13. dnia każdego miesiąca od maja do października (z jednym wyjątkiem: 19 sierpnia). Podczas tych spotkań Maryja przedstawiła dzieciom trzy tajemnice: wizję piekła, kary i sposobów jej uniknięcia oraz proroczą wizję nieuniknionej kary, ogromnej katastrofy oraz wielkiego powrotu dusz do Boga. Treść trzeciej tajemnicy została ujawniona dopiero w 2000 r. Maryja podczas objawień wzywała  do codziennego odmawiania Różańca świętego, do pokuty, do nawrócenia. Istotą przesłania z Fatimy jest  dar nabożeństwa do Niepokalanego Serca Maryi jako drogi ratunku przed złem i sposobem przemiany całego świata. Słowa Maryi do dzieci z 13 czerwca 1917 r.: „Bóg pragnie ustanowić na świecie nabożeństwo do Mego Niepokalanego Serca”. Kilka lat później, w 1925 r., podczas kolejnej wizji powie do siostry Łucji: „Przynajmniej ty pociesz mnie i przekaż, że tym wszystkim, którzy w ciągu pięciu miesięcy, w pierwsze soboty, wyspowiadają się, przyjmą Komunię świętą, odmówią różaniec i będą mi towarzyszyć przez kwadrans, rozważając 15 tajemnic różańcowych, w intencji zadośćuczynienia Mnie, w godzinę śmierci obiecuję przyjść z pomocą, ze wszystkimi łaskami potrzebnymi do zbawienia”.  Nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi ma pomóc ludziom w poznaniu i pokochaniu Jej. Ma również charakter wynagradzający Jej Niepokalanemu Sercu za zniewagi wyrządzone przez ludzi. Poprzez to nabożeństwo wielu ludzi może zostać ocalonych od potępienia i zapowiadanych przez Matkę Najświętszą katastrof cywilizacyjnych.
    W naszych rozmyślaniach nie mogło zabraknąć miejsca dla Matki Bożej z Jasnej Góry – Królowej Polski. To najbardziej znana i czczona przez Polaków postać Maryi.  W tym roku mija 300 lat od koronacji papieskimi diademami wizerunku Jasnogórskiej Maryi. Była pierwszą taką ceremonią poza Rzymem. Na uroczystość przybyło wtedy ok. 200 tys. pielgrzymów. W narodzie polskim od dawna kształtowała się idea królewskości Maryi. Cudowny wizerunek Maryi od samego początku, czyli od kiedy Matka Boża miała dać poznać Swą wolę, iż chce  właśnie tu pozostać na Jasnej Górze, oddziaływuje z wielką mocą na kolejne pokolenia Polaków. Do Maryi na Jasnej Górze od wieków pielgrzymują wszyscy, którzy ją ukochali, niezależnie od stanu, wieku, zawodu. Maryja przyjmuje i błogosławi wszystkim. Wielu otrzymało w tym miejscu łask uzdrowienia, nawrócenia. Na Jasnej Górze powierzano także Maryi cały polski naród. W połowie XVI wieku polsko‑łaciński poeta Grzegorz z Sambora pisał, używając literackiej przenośni, o Matce Bożej jako Królowej Polski i Polaków. Tytuł ten rozpowszechnił się w następnym stuleciu (po cudownej obronie Jasnej Góry, ściśle wiązanej ze wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy) przede wszystkim za sprawą króla Jana Kazimierza, który 1 kwietnia 1656 roku przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej w katedrze lwowskiej na klęczkach oddał Rzeczpospolitą szczególnej opiece Maryi, nazywając ją Królową Polski. Tablica pamiątkowa z tekstem ślubów umieszczona jest w sali rycerskiej katedry na Jasnej Górze. Nie tylko Polacy przypisywali Maryi tytuł królewski. Był on obecny w tradycji chrześcijańskiej od dawna. Jednak dopiero Papież Pius XII uzasadnił królewską godność Maryi odwołując się do starożytnej tradycji Kościoła, ksiąg liturgicznych, papieskich encyklik oraz chrześcijańskiej sztuki. Królewskiej godności Maryi poświęcona jest encyklika Piusa XII Ad caeli Reginam (11 X 1954). Nasza postawa wobec Maryi powinna wyrażać się w akcie synowskiego zawierzenia Maryi Królowej, oraz w akcie Jej naśladowania. W encyklice Ad caeli Reginam czytamy: „Niech każdy, wedle swych warunków, stara się pilnie i bez ustanku odtwarzać w swej duszy i wyrażać w postępowaniu wspaniałe cnoty niebiańskiej Królowej i naszej najmilszej Matki. To zaś sprawi, że ci, którzy mienią się chrześcijanami, przez cześć i naśladowanie takiej Królowej i Matki poczują się wreszcie prawdziwymi braćmi i, zaniechawszy zawiści oraz zbytniej żądzy posiadania, zaczną krzewić miłość społeczną, szanować prawa słabszych i miłować pokój. Niech więc nikt nie uważa się za syna Maryi i nie sądzi, że łatwo dostanie się pod Jej najłaskawszą opiekę, jeśli za Jej wzorem nie wyróżni się sprawiedliwością, łagodnością i czystością, i nie będzie dążył do prawdziwego braterstwa, nie tylko nie krzywdząc ani szkodząc, ale pomagając i niosąc pociechę...”.
    Ostatni tekst z nocy czuwania poświęcony była Matce Bożej z Gietrzwałdu. W 1877 r. w pobliżu sanktuarium, w którym od XVI w. czczono wizerunek Matki Bożej Królowej Niebios, Pani Aniołów, Maryja, objawiła się dwóm dziewczynkom: Justynie Szafrańskiej (13 lat) i Barbarze Samulowskiej (12 lat). Przedstawiła im się jako Najświętsza Maryja Panna Niepokalanie Poczęta. Ukazywała się przez trzy miesiące od czerwca do września (w sumie sto sześćdziesiąt razy), zachęcała do codziennej modlitwy różańcowej i prosiła o wybudowanie kapliczki z Jej figurą. Na polecenie miejscowego proboszcza dziewczynki zadawały Matce Bożej pytania o przyszłość Polski i polskiego Kościoła oraz przekazywały prośby ludzi licznie gromadzących się na miejscu objawień. Najczęstszą odpowiedzią Maryi było wezwanie do powierzania Jej wszystkich spraw poprzez różaniec. Napominała też mieszkańców wioski. Podczas jednego z objawień  - 8 września - Maryja pobłogosławiła źródełko, znajdujące się w pobliżu kościoła. Stało się ono miejscem licznych uzdrowień. Ponieważ objawienie miało miejsce w okresie zaborów, na terenie objętym germanizacją, niezwykle istotny był fakt, że Matka Boża rozmawiała z dziewczynkami po polsku — interpretowano to jako wsparcie dla dążeń niepodległościowych. Objawienia wstrząsnęły Warmią i życiem lokalnej społeczności. Traktowano je jako ważny znak, symbol obrony zarówno katolików, jak i polskiej społeczności. Polacy ze wszystkich zaborów zaczęli gromadnie nawiedzać Gietrzwałd. Objawienia te miały z pewnością wpływ na  odrodzenie polskości, ale także owocowały odrodzeniem życia religijnego i podniesieniem świadomości religijnej wiernych oraz ich postaw moralnych.
    Z tych czterech tekstów na pewno każdy mógł wziąć dla siebie. Postarajmy się zachować to i nie zapominać, że Maryja jest zawsze z nami w każdy czas.
    Na koniec podziękowania dla wszystkich, którzy uczestniczyli w przygotowaniach i oczywiście, przede wszystkim w modlitwie.




Anna Wasilewska OCDS


NIC nie jest już takie samo, czyli o rekolekcjach  w Sopocie

    W dniach 16-18 czerwca (pt.-niedz.) w sopockiej Wspólnocie OCDS odbyły się coroczne rekolekcje, tym razem poświęcone św. Elżbiecie od Trójcy Świętej (1880-1906). Poprowadził je o. Michał Swarzyński z Zamartego. 
    Wspólnie trwaliśmy przed Najświętszym Sakramentem, odmawialiśmy Liturgię Godzin, Anioł Pański, Koronkę, różaniec; uczestniczyliśmy codziennie w Eucharystii, ucałowaliśmy relikwie Świętej… Ale to nie wszystko. Święta Elżbieta – dzięki Ojcu Rekolekcjoniście – MOCNO i NA ZAWSZE wkroczyła w nasze życie i głęboko odcisnęła się w naszej świadomości.
    Przekonała nas, że jedna spowiedź i Komunia Święta (w Jej przypadku: pierwsza spowiedź i Pierwsza Komunia) może odmienić całe życie człowieka – z osoby o nieokiełznanym temperamencie, upartej i swawolnej, kapryśnej i krzykliwej, ciągle wybuchającej złością i porywczej może uczynić kogoś na wskroś łagodnego. Elżbieta powie po tym fakcie: „nie mówiliśmy nic do siebie, kochaliśmy się!”, a także „Jezus mnie nasycił, nie czuję już głodu”. I odtąd nie miała już innych Tęsknot.
    Poza tym Elżbieta swoim życiem dowiodła, że nie tylko całym sobą można przyjąć cierpienie, mówiąc mu TAK i nie tylko można dorastać do dobrego przeżywania go, ale można je traktować jako dar Bożej miłości, jako SAKRAMENT, który daje nam Bóg ku naszemu wzrostowi duchowemu.
    Wiele myśli rekolekcyjnych wciąż krąży w naszych głowach, np. że nie tylko można pragnąć być ukrzyżowanym ze swoim Mistrzem i nie tylko szukać swojej drogi do świętości i – jak św. Elżbieta – odnaleźć ją jako swoje nowe imię, „Uwielbienie Chwały”, ale można też prosić o jeszcze większe zjednoczenie; np. Elżbieta prosiła szwagra-księdza, by w czasie konsekracji oddał ją Ojcu Niebieskiemu wraz z Barankiem Bożym, a nawet „raczył mnie we Mszy św. ofiarować jako hostię <<Uwielbienia Chwały>>.



Gabriela Żylińska OCDS 



Spotkanie Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych we Wrocławiu, 18 czerwca 2017

    Nasze czerwcowe spotkanie było wyjątkowe – ze względu na przyjęcia nowych członków do Wspólnoty OCDS,  pierwsze przyrzeczenia oraz śluby, ale też z powodu spektaklu „Tajemnice Eucharystii”, którego organizatorem była nasza Wspólnota.



    „Tajemnice Eucharystii” to przedstawienie oparte na relacji boliwijskiej mistyczki Cataliny Rivas. Scenariuszem są słowa Matki Bożej i Pana Jezusa, przekazane tej świątobliwej kobiecie oraz to, co ujrzała. Spektakl przypomina i ukazuje, co naprawdę dokonuje się w czasie sprawowania Najświętszej Ofiary. To cud nad cudami. Powtarzam ci, dla Pana nie istnieje ani czas, ani odległość i w momencie przeistoczenia wszyscy zgromadzeni są zabierani do stóp Kalwarii i znajdują się tam w chwili ukrzyżowania Jezusa. Pan Jezus i Matka Boża pragną nauczyć ludzi owocnie uczestniczyć w największym wydarzeniu naszego zbawienia, które uobecnia się w czasie każdej Eucharystii.
    „Jakoś tak się złożyło”, że jeden z członków naszej Wspólnoty współtworzy Ewangelizacyjną Grupę Teatralną, działającą przy Parafii Św. Alberta w Świebodzicach, która od ok. 3 lat wystawia to przedstawienie. Pomysł zorganizowania przez nas spektaklu zrodził się spontanicznie. Właściwie od razu, jak wyszło na jaw, „jakie powiązania” ;) ma nasz Zbyszek, ktoś rzucił taką propozycję. Rada postanowiła wcielić ten pomysł w życie. Przedstawienie zaplanowano w oktawie uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, akurat w naszą III niedzielę miesiąca. Rozreklamowaliśmy ten zamiar w okolicznych parafiach (roznosząc ulotki informacyjne) oraz na facebooku (na naszym profilu oraz poprzez utworzenie wydarzenia i wysłanie zaproszeń do ok. 150 osób).
    Już sobotniego wieczoru, w przeddzień naszego spotkania, rozpoczęły się przygotowania – zorganizowanie poczęstunku i przebieralni dla aktorów.
    Niedziela była „podporządkowana” uroczystościom przyjęcia, przyrzeczeń i ślubów oraz przedstawieniu, choć oczywiście nie zabrakło czasu na najważniejsze części naszego comiesięcznego spotkania.


    Podczas Mszy Świętej – jako nowi członkowie OCDS we Wrocławiu zostali przyjęci:
  • Halina Siwek – s. Halina od Jezusa Miłosiernego,
  • Sylwia Kozioł – s. Sylwia od Jezusa Ukrzyżowanego,
  • Marek Doliński – br. Marek od Cierpiącego Oblicza Jezusa.
Pierwsze przyrzeczenia złożyli:
  • Mirosława Kucharewicz – s. Maria Teresa od Jezusa,
  • Katarzyna Radziszewska - s. Katarzyna od Miłości Ukrzyżowanej,
  • Janusz Radziszewski – br. Janusz od Ducha Świętego Przyczyny Naszej Radości.
Zaś śluby wieczyste:
  • złożyła Anna Bała – s. Teresa Od Dzieciątka Jezus. 



    Ok. godz. 16 kościół  na Ołbińskiej był prawie pełen. Dla potrzeb inscenizacji wykorzystano atrapę ołtarza oraz naczynia, które wyglądały jak liturgiczne, jednak nimi w istocie nie były. W sumie w przedstawieniu wzięło udział ok. 40 aktorów, w wieku od lat kilkunastu do kilkudziesięciu.
    Przedstawienie jest jedynie próbą ukazania wizji, której doświadczyła Catalina Rivas. Jednak bogactwo przekazu – gra aktorska, stroje, odpowiednie światło, poruszająca muzyka - sprawiają, że łatwiej jest się otworzyć, łatwiej posłużyć się wyobraźnią, łatwiej odebrać to, co głęboko porusza serce. Siedząc w ławkach w naszym kościele, byliśmy niejako współuczestnikami przeżyć boliwijskiej mistyczki. Krótko mówiąc - naprawdę można było doświadczyć, że najważniejsze, co dzieje się podczas Eucharystii, pozostaje niewidzialne dla oczu. A dzieją się takie Rzeczy, że dech w piersiach zapiera! Przywodzi to ma myśl przesłanie, jakie zostawiła nam Św. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego – bogactwo i realność świata duchowego oraz  przekraczająca nasze pojmowanie Miłość – choć niewidoczne, są tak samo prawdziwe albo i bardziej rzeczywiste niż to czego doświadczamy naszymi zmysłami... którymi de facto postrzegamy tylko częściowo. Udział w inscenizacji wspaniale przybliża tę mistyczną rzeczywistość. Nawet ci z nas, którzy znali już wcześniej dzieło Cataliny Rivas oraz widzieli przedstawienie w formie filmu, głęboko przeżyli uczestnictwo w tym wydarzeniu.  Takie odświeżenie i pogłębienie przeżywania Eucharystii jest nie do przecenienia.
    Po przedstawieniu sporo przybyłych gości zakupiło książki „Tajemnice Eucharystii” Cataliny Rivas, do czego też gorąco wszystkich zachęcamy. No i oczywiście zachęcamy, aby zaprosić do siebie grupę teatralną i „na żywo” doświadczyć tego, co tu opisano.

Monika Wojnar OCDS


Wybory w Łódzkiej Wspólnocie OCDS

    Od 15 do 18 czerwca gościliśmy w naszej Wspólnocie o. Roberta Marciniaka OCD Delegata Prowincjalnego ds Świeckiego Zakonu. Każdy z nas miał możliwość spotkania sie z nim na indywidualnej rozmowie. Była to również okazja do refleksji nad sposobem realizowania swojego powołania do modlitwy i życia wspólnotowego, przyjęcia wskazówek i zachęty do dalszej pracy.
Dziękujemy o. Robertowi za jego zaangażowanie i otwartość.
    18 czerwca podczas dnia skupienia wyraziliśmy naszą wdzięczność dotychczasowej Przełożonej siostrze Ewie Skłodowskiej za ofiarną pracę na rzecz Wspólnoty, nastepnie odbyły się wybory. Na nowego Przełożonego wybrany został brat Janusz Rokicki, zaś na członków Rady: siostry Marianna Jabrzyk i Małgorzata Kołodziejczak oraz brat Mateusz Płóciennik. Nad formacją nadal będzie czuwała siostra Jadwiga Kos.
    Ten pracowity i pełen wrażeń dzień zakończyliśmy uroczystą Mszą św prymicyjną, odprawioną  przez o. Michała Żelechowskiego OCD. Ojciec Michał prosił nas o ufną modlitwę za kapłanów i o nowe powołania, podkreślił, jak ważne jest nasze trwanie przed Panem w tej intencji.
      Na coraz bardziej Chrystusowe przeżywanie naszej codzienności i zaangażowania w życie wspólnotowe zostaliśmy obdarowani specjalnym błogosławieństwem prymicyjnym.


Małgorzata Kolodziejczak OCDS 



Gorzów Wlkp. przyjęcie do wspólnoty.

    We Wspólnocie OCDS pw. św. Teresy od Jezusa w Gorzowie Wlkp., w dniu 17.06.2017r. odbyła  się uroczysta Msza św. podczas, której przyjęto do wspólnoty młode małżeństwo:
  • Natalię Harewską- Natalia od Ducha Świętego i
  • Krzysztofa Harewskiego - Krzysztofa od św. Józefa.



Szkaplerze  młodzi małżonkowie przyjęli z rąk o.Asystenta Mariusza Jaszczyszyna OCD.
W homilii Ojciec podkreślił znaczenie Szkaplerza świętego w życiu zakonnym w Karmelu.
W obecności całej Wspólnoty, rodziców i gości zaproszonych, odbyła się uroczysta agapa w salce wspólnoty. 



Teresa Kuźma OCDS 



Poznań przyjęcie  nowych kandydatów do wspólnoty.

W uroczystość Zesłania Ducha Świętego, dnia 04.06.2017 r., dziękując Panu Bogu za nowe powołania, z wielką radością przyjęliśmy  do naszej wspólnoty cztery osoby:
  • Ilonę od Krzyża,
  • Ewelinę od Najjaśniejszego Oblicza Jezusa i Maryi,
  • Pawła od Najświętszego Sakramentu oraz
  • Damiana, Romualda od Miłości Ukrzyżowanej.
Obrzęd przyjęcia odbył się podczas liturgii Słowa Bożego w Bazylice Mniejszej pw. Św. Józefa w Poznaniu. Ceremonii przewodniczył nasz asystent ojciec Szczepan Maciaszek. Dalszą część tego szczególnego dnia świętowaliśmy w podziemiach klasztoru w Sali Edyty Stein.




  Beata Meller OCDS



Triumf Niepokalanego Serca Maryi
Rekolekcje poznańskiej wspólnoty Świeckiego Karmelu  2017 r.

        W Poznaniu – Morasku  przy ulicy Misjonarek nr 10 stoi Dom Rekolekcyjny św. Józefa. Z każdej strony jest otoczony dużym obszarem zieleni: po jednej stronie sad wiśniowy, jabłoniowy, ogród z całym bogactwem upraw, a z drugiej: staw z wysepką stanowiącą azyl dla dzikich kaczek, które można „odwiedzać” płynąc niewielką przycumowaną do pomostu łódeczką. Dookoła stawu prowadzi wśród ozdobnych krzewów iglastych i cennych gatunków drzew- ścieżka…Za murami ogrodu ponadto lasy i rezerwat przyrody. Wszystko to sprzyja modlitwie i kontemplacji…Dom i ogród  jest częścią klasztoru Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej. W tym właśnie domu rekolekcyjnym, po raz kolejny, w dniach 1-3 czerwca 2017 roku przeżyliśmy rekolekcje wspólnotowe prowadzone przez ojca asystenta Szczepana Maciaszka OCD. Tematem wiodącym  były objawienia fatimskie, których stulecie obchodzimy w roku bieżącym. Z ciekawością wysłuchaliśmy konferencji przedstawiających historię objawień Matki Bożej począwszy od pierwszych zjawień Anioła wraz z orędziem kierowanym poprzez troje pastuszków: Hiacyntę, Franciszka i Łucję.
        Zastanawialiśmy się nad tym, co Maryja chce nam przekazać w orędziu fatimskim. Zasłyszeniu tego Bożego głosu sprzyjał plan każdego dnia. Wczesnym rankiem odmawialiśmy w kaplicy rekolekcyjnej, również pod wezwaniem św. Józefa - Jutrznię i modlitwy karmelitańskie, bombardując Boga Ojca intencjami: za Kościół, za duchownych, o pokój, o powołania, o zdrowie, za grzeszników, za nasze rodziny, młodzież, dzieci, za rządzących, za konających. Długo by wymieniać…Potem, zatrzymawszy się przez chwilę przy tablicy ogłoszeń i sprawdziwszy, do jakiej diakonii jesteśmy w tym dniu przydzieleni (Diakonia Liturgiczna, Słowa, Muzyczna, Modlitwy czy posługi podczas posiłku) udawaliśmy się na śniadanie. Spożywając w ciszy, tak jak każdy posiłek w czasie rekolekcji- wyłączywszy ostatni obiad, słuchaliśmy w skupieniu odtwarzanych z  nagrania komentarzy do objawień fatimskich, czytanych przez Halinę Łabonarską. Niedługi czas na porządki i wracaliśmy do kaplicy na Eucharystię, która, tak jak powinna być każdego dnia i tutaj była w centrum. Czytania Ewangelii, które przypadły w czasie rekolekcji to zakończenie Ewangelii św. Jana: J 21. Miłą niespodzianką była drugiego dnia Lectio Divina (J 21, 15-19) i możliwość powiedzenia ważnych słów: „«Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham»(J21, 16), a także „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, opasywałeś się sam i chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz»(J 21, 19). W czasie następującej po Mszy Świętej  Adoracji Najświętszego Sakramentu, a także podczas rekreacji w ogrodzie rozważaliśmy słowa  ojca Szczepana odnoszące się do Ewangelii: cierpieniem, śmiercią uwielbić Boga, życiem dać świadectwo tak jak Umiłowany Uczeń: „Ten właśnie uczeń daje świadectwo o tych sprawach i on je opisał. A wiemy, że świadectwo jego jest prawdziwe  (J21, 24 ) Rozmyślaliśmy także w kontekście życia i świadectwa trojga pastuszków, ich ofiary ze wszystkiego, co mogli dać, ich pokuty za nawrócenie grzeszników, pokuty za dusze w czyśćcu cierpiące,  ich wielkiej miłości do Maryi, ich gotowości na cierpienie, męczeństwo i śmierć,  rozpamiętując także polecenia Anioła do dzieci, a także objawienia i słowa Maryi.
          Osoby, które przydzielono do Diakonii Modlitwy prowadziły w poszczególne dni Koronkę do Bożego Miłosierdzia, Drogę Krzyżową, Nieszpory, Kompletę, Litanię do Najświętszego Serca Jezusowego.
           Eucharystia, będąc także centrum dnia ostatniego rekolekcji i dając nam na stole Słowa Bożego ostatni fragment Ewangelii św. Jana, tak jak i następująca po niej konferencja ojca Szczepana o wspólnocie dała nam odkryć związek tematu dotyczącego objawień fatimskich z naszym codziennym życiem, z charyzmatami, którymi jesteśmy obdarowani, odkryć  powinowactwo ze św. Janem, umiłowanym uczniem Chrystusa, który wziął do siebie Maryję, a ona stała się mu i nam Matką. Jest  Matką miłującą, o Niepokalanym Sercu, wołającą o miłość wszystkich ludzi dla Jej Syna i Boga. Odczuwając tę Miłość w Jej Sercu poczujemy, jak rozlewa się ona w nas i rozlejemy ją na wszystkich dookoła. Tak zatriumfuje Niepokalane Serce Maryi w naszych sercach. Nas także Maryja wzywa do pokuty, a wezwanie do pokuty jest macierzyńskie, a zarazem mocne i stanowcze.
         Jesteśmy niezmiernie i szczególnie wdzięczni naszemu asystentowi Ojcu Szczepanowi Maciaszkowi za tak głębokie i owocne rekolekcje, a Radzie Wspólnoty za trud ich zorganizowania.



  Jolanta Kapelska OCDS







Wspomnienie o śp. Marii Mazur OCDS

    Odeszła do Pana 16 maja 2017 roku w wieku 77 lat. Do wspólnoty Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych w Warszawie wstąpiła 18 marca 2001 r. przyjmując predykat Maria od Dzieciątka Jezus.

Śluby wieczyste złożyła na ręce ojca Zbigniewa Kolka OCD 17 października 2010 roku. Z wykształcenia była inżynierem budownictwa lądowego. Będąc już we wspólnocie Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych ukończyła studia na Papieskim Wydziale Teologicznym, kierunek teologii moralnej.

We wspólnocie była 16 lat. Sumiennie wypełniała powierzone obowiązki, pełniąc funkcję radnej, formatora i przewodniczącej wspólnoty. Była osobą serdeczną i życzliwą dla wszystkich. Okazywała zainteresowanie życiem duchowym i rodzinnym członków wspólnoty. Starała się pomagać w miarę możliwości, a nade wszystko wspierać modlitwą. Pełniła funkcję radnej w Radzie Zrzeszeń i Stowarzyszeń Katolickich Archidiecezji Warszawskiej.

Msza św. żałobna, w której uczestniczyła rodzina, członkowie wspólnoty wraz z ojcem asystentem Marianem Stankiewiczem OCD oraz znajomi, odprawiona była dnia 22 maja 2017 r. w kościele Wniebowstąpienia Pańskiego na warszawskim Ursynowie.

W modlitwie polecamy Jej duszę Bożemu Miłosierdziu.


Janina Zubek OCDS


Sopot

    W dniu 14 maja 2017r. członkowie naszej wspólnoty w Sopocie, której patronem jest św. Józef, odnowili swoje przyrzeczenia czasowe, definitywne oraz śluby.
    Szczególnym wydarzeniem w tym dniu była uroczystość 50-lecia złożenia przyrzeczeń Krystyny od Dzieciątka Jezus - Bogumiły Nowak. Przyjęła to imię w Świeckim Karmelu, gdy jeszcze nie było wspólnoty w Sopocie. Pięćdziesiąt lat temu, żyjąc w diasporze, złożyła przyrzeczenia w dniu  50-lecia pierwszych objawień fatimskich.



Podczas Mszy Świętej dziękowaliśmy Bogu za ten Jubileusz, a także za całą Wspólnotę sopocką oraz naszego ojca asystenta o. Bertolda od Maryi.

    Przyjęci także zostali do naszej Wspólnoty:
  • Barbara od Maryi i św. Józefa,
  • Grażyna od Dzieciątka Jezus,
  • Zbigniew od Jezusa, którzy złożyli przyrzeczenia na trzy lata.
Dziękowaliśmy Bogu również za osoby rozpoczynające we wspólnocie formację zerową:
  • Aleksandrę,
  • Iwonę,
  • Lucynę,
  • Krystynę i
  • Mariusza,
oddając ich pod opiekę Maryi Matki Karmelu, by wytrwali i podążali  drogą duchowości karmelitańskiej w codziennych obowiązkach. 
    Modliliśmy się także za wspierającą naszą wspólnotę
  • Katarzynę,
przyjętą jako nadzwyczajny członek, aby całą duszą służyła w ten sposób Panu.

    Po uroczystej Mszy Świętej z obrzędami przyrzeczeń i jubileuszu ucztowaliśmy, radując podniebienia obfitymi i rozmaitymi sałatkami, smakołykami i owocami, a przede wszystkim tortem, przed spożyciem którego, z myślą o błogosławieństwie na wszystkie dni następnych lat odśpiewaliśmy sto lat dla jubilatki Bogusi Nowak i solenizantki Zofii Kozikowskiej.

Urszula Motyl-Śliwa OCDS 


Śp. Teresa Wańdoch, Poznań.

    Dnia 7 maja 2017 r, odeszła do Pana nasza siostra, śp. Teresa od Trójcy Świętej. Jej pogrzeb odbył się dnia 12.05.2017 r. na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu. Z Karmelem Terezjańskim była związana od roku 1999 poprzez studia w Instytucie Duchowości Carmelitanum w Poznaniu, a następnie poprzez pracę wolontariuszki na rzecz Klasztoru Karmelitów Bosych w Poznaniu. Regularnie rozwijała swoją wiedzę o duchowości karmelitańskiej biorąc udział w rekolekcjach organizowanych w domach rekolekcyjnych w Gorzędzieju i Czernej oraz poprzez zgłębianie dzieł Świętych Karmelu. Tą drogą rozwijało się jej powołanie do Wspólnoty Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych.

    Dnia 05.06.2005 r., po okresie formacji wstępnej, została przyjęta do Wspólnoty OCDS w Poznaniu. W dalszej kolejności dnia 03.06.2007 r. złożyła przyrzeczenia czasowe, a dnia 06.06.2010r.
przyrzeczenia definitywne.
    Od roku 2009 do 2012 pełniła funkcję radnej, a w latach 2012-2015 funkcję przewodniczącej
wspólnoty. Wiernie i z odpowiedzialnością wypełniała powierzone jej zadania. Zawsze starała się jak
najlepiej służyć wspólnocie i z troską dbała o jej nieustany rozwój.
    Kochała Karmel, była mu bardzo wierna i oddana zarówno poprzez regularne życie modlitwy
wskazane świeckiemu karmelicie w Konstytucjach OCDS, jak również poprzez służenie siostrom i
braciom we wspólnocie. Jej posługa była często cicha i ukryta przez co dawała świadectwo, że służy
Jezusowi.
    W ostatnich latach posługi w Radzie Wspólnoty i pełnieniu funkcji przewodniczącej zmagała się z
ciężkimi chorobami. Mimo tego do końca pełniła funkcję przewodniczącej i zadania z nią związane,
często w ogromnym bólu i cierpieniu. Pragnęła do końca wypełnić zadanie, które powierzył jej Pan
Bóg. Podczas choroby cała wspólnota intensywnie modliła się za Nią w różnoraki sposób. Miała duża wolę życia i do końca walczyła z chorobą. Przez cały okres choroby była otoczona miłością, troską i opieką ze strony męża i dzieci. Do końca też, wiernie i z wielką troską spełniała swoje powołanie jako żona i matka. Odeszła w gronie najbliższej rodziny po długiej i ciężkiej chorobie, którą znosiła z wielką cierpliwością, swoje życie zawierzając Jezusowi i Jego Najświętszej Matce.


Beata Meller OCDS



OCDS Toruń

    30 kwietnia w Toruniu nastała wyjątkowa uroczystość.
  • Siostra Justyna Weronika od Najświętszej Eucharystii złożyła Śluby podczas Mszy Świętej.



W tym też dniu cała wspólnota odnowiła swoje Śluby i Przyrzeczenia.



Po Eucharystii nastąpiła adoracja  Najświętszego Sakramentu, po czym wspólnota OCDS dołączyła  do Narodowego Dnia Czytania Pisma Świętego zagłębiając się w List Św. Pawła do Galatów.
Naszej siostrze Justynie Weronice od Najświętszej Eucharystii ślemy najserdeczniejsze gratulacje i otaczamy modlitwą.

Małgorzata Sadowska OCDS



Wrocław

    W Niedzielę Miłosierdzia Bożego  23 kwietnia 2017r. w czasie spotkania Wspólnoty Wrocławskiej OCDS dziękowaliśmy Panu Bogu w czasie Mszy św. i w Koronce do Miłosierdzia Bożego za Boże miłosierdzie. Powierzyliśmy naszą wspólnotę, nasze rodziny, ojców karmelitów bosych, naszą Ojczyznę i cały świat miłosierdziu Bożemu.



   W tym dniu była obecna wśród nas pani Helena Stańczyk, która przedstawiła w kościele ojców karmelitów bosych monodram o słudze Bożej Kunegundzie Siwiec, a następnie w konferencji przybliżyła postać tej kandydatki na ołtarze. W kościele byli obecni również oprócz nas parafianie oraz goście spoza parafii. Można było kupić książki, płyty audio i DWD z materiałami dotyczącymi tej przyszłej świętej.



    Po zakończeniu spotkania w kościele udaliśmy się do klasztoru na agapę, gdzie w dalszym ciągu rozmawialiśmy z p. Heleną Stańczyk o Kundusi. Towarzyszył nam Asystent naszej wspólnoty o. Janusz Murzynowski.



    Na zakończenie każdy z nas otrzymał na kartoniku a następnie przeczytał głośno przesłanie pochodzące z  rozmów Kundusi z Jezusem, Matką Bożą albo innymi świętymi. Zdumieni byliśmy jak bardzo każdemu z nas te słowa przemawiały osobiście do serca. Nie tylko rozmawialiśmy o naszej świeckiej karmelitance bosej, poznając jej świętość, ale za jej pośrednictwem dotarły do nas słowa Jezusa, Jego Matki lub świętych karmelitańskich. Ich głosy słyszała Kundusia w czasie swojego życia, gdyż taką miała łaskę od Boga. Spotkanie było tak ciekawe, że przeciągnęło się sporo poza przeznaczony na to czas.

Janusz Nowacki OCDS 



Spotkanie palemkowe w Warszawskiej Wspólnocie Świeckiego Karmelu

    W przeddzień Niedzieli Palmowej, jak co roku, zgromadziliśmy się, aby wspólnie przygotować palmy dla wiernych chcących świętować pamiątkę przybycia Jezusa do Jerozolimy w kaplicy ojców karmelitów bosych. Rozpoczęliśmy Mszą Świętą o godzinie 8:00.
Umocnieni spotkaniem z Panem udaliśmy się do naszej salki, gdzie dzień zaczął się... w kuchni od nieplanowanego wspólnego śniadania. Każdy położył na stole coś od siebie i okazało się, że razem mamy naprawdę wiele. Posileni i na duchu i na ciele raźno przystąpiliśmy do pracy. Stoły w naszej salce zniknęły pod stosami zebranych dwa tygodnie wcześniej bazi, przywiezionego bukszpanu, tui, różnokolorowych traw i wstążeczek. Dla niektórych to było pierwsze spotkanie palemkowe. Bardziej doświadczeni pomagali im w opanowaniu niełatwej sztuki układania palm: Modesta uczyła komponowania gałązek, Małgosia solidnych węzłów, a Janka wykonywania bardziej czasochłonnych, ale też efektowniejszych palemek w stylu wileńskim (tradycyjnie robimy nadwiślańskie - z żywych gałązek) opowiadając przy okazji o kwiatach i trawach, z których są wykonane. Po krótkiej rozgrzewce każda kolejna kompozycja wychodziła coraz piękniej i sprawniej.

Robienie palm jest we Wspólnocie dobrowolne, jednak w tym roku zaangażowani byli właściwie wszyscy. Na samo wiązanie stawiło się aż 19 osób, a Ci, których nie było albo wcześniej zbierali bazie i gałązki, albo w Niedzielę dyżurowali z palmami przed kaplicą, chorzy zaś pamiętali o nas w modlitwie. Każdy wnosił coś od siebie: Ewa nuciła znane i nieznane pieśni, Lucyna prowadziła modlitwy, Andrzej przycinał gałązki, Ania układała i liczyła przygotowane palmy, Grażyna i druga Ania zajęły się przygotowaniem dużej palmy, która miała być następnego dnia dekoracją w kaplicy ojców.

“Palmy”, to nie tylko praca manualna, ale też okazja do spotkania z braćmi i siostrami ze Wspólnoty. Jak powiedziała św. Tereska z Lisieux:
“Bóg posługuje się ludźmi, aby ukryć swą chwalebną obecność, ale nie ukrywa się na tyle, żeby nie można jej było odgadnąć”
Wspólna praca umacnia więzi i pozwala nam lepiej się poznać, a każda wiązanka i czas spędzony razem stają się modlitwą do Tego, który przecież ukryty jest pośród nas.

W czasie kiedy my od kilku godzin zajęci byliśmy splataniem gałązek, pojawiła się Hania z prowiantem i przygotowała nam w kuchni kanapkową ucztę wygrywając z zaplanowaną wcześniej pizzą. Po przerwie na posiłek i kawę wróciliśmy do pracy.

Tradycyjnie na Niedzielę Palmową przygotowujemy też kropidło z bukszpanowych gałązek.
W tym roku, podobnie jak w poprzednim, podjęła się tego Ewa, a “testy wytrzymałościowe”
przeprowadził nasz Asystent, o. Marian, który na zmianę z br. Piotrem czasem do nas zaglądał.

Bukszpanu i bazi ubywało i kolejne kartony zapełniały się ułożonymi palemkami. Założony cel, czyli ponad 500 wykonanych palm, osiągnęliśmy wcześnie, bo przed godziną 16-stą.

Sprzątnęliśmy salkę i zmęczeni, ale pełni radości, bo umocnieni pracą w atmosferze modlitwy, rozeszliśmy się do domów.

Wioletta Święcińska OCDS 



Poznańskie Sanktuarium św. Józefa; Bazyliką Mniejszą

    Wspólnota OCDS ze Szczecina uczestniczyła w uroczystości nadania Sanktuarium Św. Józefa w
Poznaniu tytułu Bazyliki Mniejszej. Decyzja ta podjęta wcześniej przez Ojca Świętego Franciszka
dnia 19 marca 2017 r. została ogłoszona przez Abp Stanisława Gądeckiego.
    W Archidiecezji Poznańskiej jest to szósta tego rodzaju bazylika. Kościół należy do karmelitów bosych. Warto też wspomnieć, że jest to najstarszy kościół w Polsce poświęcony św. Józefowi.
    Czytania liturgiczne oraz homilia wygłoszona przez Abp S. Gądeckiego przybliżyły wiernym rolę
św. Józefa w narodzinach Jezusa a następnie czci, jaką Święty powinien doznawać w tej bazylice.
Arcybiskup podkreślił, że po otrzymaniu tytułu Bazyliki Mniejszej wzrosły też zadania dla karmelitów, które powinny mieć miejsce w tego rodzaju świątyni. Są to między innymi:
- wieczysta Adoracja Najświętszego Sakramentu,
- możliwość czynnego uczestnictwa wiernych w odmawianiu Jutrzni i Nieszporów,
- otwarcie kościoła przez cały dzień,
- możliwość uzyskania odpustu zupełnego przez wiernych pod zwykłymi warunkami:
a/ w dzień wspomnienia nadania tytułu Bazyliki Mniejszej (28 listopada)
b/ w rocznicę poświęcenia bazyliki (21 czerwca)
c/ w dzień liturgicznej celebracji tytułu kościoła (19 marca)
d/ w uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła (29 czerwca)
e/ raz w roku w dzień ustalony przez ordynariusza miejsca (16 lipca)
f/ raz w roku w dzień dowolnie wybrany przez samego wiernego.



    Po Eucharystii spotkaliśmy się na agapie, gdzie był obecny nasz Asystent o. Paweł Placyd Ogórek,
o. Marek Kempiński oraz o. Jan Kanty. Zostaliśmy wspaniale ugoszczeni obiadem. Przy kawie i
wspaniałych ciastach prowadziliśmy długie rozmowy. O. Jan Kanty dużo opowiadał o swojej pracy
misyjnej w Burundi i Kongo. Otrzymaliśmy w podarunku książkę; „Korespondencja afrykańska
1971-2009”, oczywiście z dedykacją Ojca, która zasiliła naszą bibliotekę wspólnotową.
    Czas upłynął bardzo szybko w radości. Umocnieni w duchu i pocieszeni w sercu wróciliśmy do
domu.

Krystyna Repke OCDS



Spotkanie formatorów

    Dni 17-19 marca były dniami intensywnej pracy i szkolenia dla formatorów i socjuszy
wspólnot OCDS Prowincji Warszawskiej. Do Gorzędzieja zjechali się przedstawiciele 13 wspólnot. Po raz pierwszy były z nami przedstawicielki wspólnoty białoruskiej z Mińska.

    Zaczęliśmy jak zwykle Mszą Św. z Nieszporami prosząc Ducha Świętego o prowadzenie. Już pierwszego dnia wieczorem przewodnicząca Monika Olszewska przedstawiła nam spostrzeżenia i
wnioski z analizy sprawozdań z działalności wspólnot a Anna Sadurska, skarbnik prowincjalny
zapoznała nas ze stanem kasy prowincjalnej, przychodami i wydatkami w 2016 roku. Omówiła
również sprawozdania finansowe wspólnot. Zakończyliśmy dzień wspólną modlitwą podczas
odprawiania Drogi Krzyżowej i komplety.

    Następny dzień był bardzo wypełniony pracą. Najpierw analiza sprawozdań z formacji i dyskusja prowadzona przez Mariusza Filipowskiego, odpowiedzialnego z ramienia Rady Prowincjalnej
za sprawy formacji naszej prowincji. Każdego razu na takich spotkaniach dużo się uczymy a wymiana doświadczeń ułatwia nam później pracę we wspólnotach.
Florian Protasewicz opowiedział jak wspólnoty planują swoją pracę w 2017 roku.

    Dalsza wymiana poglądów odbywała się w formie warsztatów na temat „Zgryzoty i dylematy
formatora”. Podzieliliśmy się na trzy grupy. Każda z grup otrzymała temat do rozważenia:
  1. W jaki sposób można zaktywizować formowanych do współpracy w tworzeniu spotkania formacyjnego?Jak radzić sobie z nieśmiałością, zamknięciem, brakiem chęci do wypowiedzi ?
  2.  Jak radzić sobie z trudnymi relacjami we wspólnocie i wśród formowanych? Rola więzi we wspólnocie. Zalety słuchania. Posłuszeństwo . Izolacja czy dialog.
  3. Jak dobrze współpracować z Radą wspólnoty? Rola Rady w procesie formacji. Rola formatora na spotkaniach Rady. Relacje formator - socjusz i formator - Rada. Posłuszeństwo - dialog.
    Po powrocie przedstawiciele grup zapoznali nas z efektem dyskusji w grupie. Dalsza wspólna
rozmowa pomogła nam zastanowić się nad rozwiązywaniem typowych trudnych i nietypowych
sytuacji jakie doświadczamy podczas formacji i w życiu wspólnot. Praca formatora jest trudna i wiąże się z wielką odpowiedzialnością. Każdy z nas potrzebuje takich spotkań, aby nie zostawać samemu z problemami.
Dzień zakończyliśmy adoracją Najświętszego Sakramentu.

    Podczas naszego spotkania mieliśmy powód do radości, bo drugi tom podręcznika
formacyjnego jest prawie na ukończeniu i od września będzie można z niego korzystać.

W tym roku czekają nas też wybory do Rady Prowincjalnej. Kongres odbędzie się tym razem
w Toruniu. Postanowiliśmy aby nie tylko delegaci mogli być wybierani do Rady. Każda wspólnota
przedstawi listę osób z krótką charakterystyką tych osób, które mogą i chcą być brane pod uwagę
podczas wyborów.

    Sprawy bieżące, różne wolne wnioski i obiad zakończyły nasze spotkanie.
Z nową energią wróciliśmy do wspólnot.

Gabriela Kordy OCDS - sekretarz prowincjalny.

Wspomnienie o śp. Ojcu Edmundzie Wrzesińskim OCD

    Śp. Ojciec Edmund Wrzesiński odszedł do Pana w dn. 10 marca 2017 roku w Warszawie, w wieku 83 lat. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w dn. 15 marca w Warszawie. Eucharystii przewodniczył Prowincjał Zakonu Karmelitów Bosych Prowincji Warszawskiej  O. Jan Malicki OCD. W uroczystej Eucharystii udział wzięli OO. Karmelici Bosi Prowincji Warszawskiej, przedstawiciele Prowincji Krakowskiej, członkowie Świeckiego Zakonu ze Wspólnoty Warszawskiej, Rodzina Zmarłego Ojca oraz licznie zgromadzeni wierni.



    O. Edmund pełnił funkcję Delegata Prowincjała ds. Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych Prowincji Warszawskiej i Asystenta Warszawskiej Wspólnoty OCDS.
    Jako Delegat Prowincjała ds. Świeckiego Zakonu zorganizował pierwsze spotkanie Przełożonych Wspólnot w Warszawie, które służyło większej integracji i pogłębieniu formacji permanentnej członków OCDS.
    Jako Asystent Wspólnoty, wraz z jej ówczesną przełożoną, od r. 1993 „tworzył” Wspólnotę warszawską. Był doradcą w opracowywaniu programu życia i tworzenia dokumentów Wspólnoty.  Spotkania prowadził z dużym spokojem i kulturą. Wnosił do Wspólnoty radość, pogodę ducha i harmonię. Zawsze otwarty na sprawy Wspólnoty i poszczególnych członków. Świadectwem tego może być fakt że podczas ustalania listy członków  „odnaleziono” i odwiedzono Siostrę Marię Siczek, która od ponad dziesięciu lat nie miała kontaktu z Karmelem. Była osobą leżącą. O. Edmund w jej mieszkaniu  udzielił jej Sakramentu pokuty i odprawił Mszę Św. Dwa tygodnie później Siostra Maria Siczek odeszła do Pana.
    Będąc Asystentem Wspólnoty, uczestniczył zawsze w spotkaniach przez cały czas ich trwania, służąc w tym czasie spowiedzią. Był Ojcem duchowym dla wielu członków wspólnoty. Nadawał także duchowy kierunek życiu całej wspólnoty i czynnie w niej uczestniczył. Duży nacisk kładł na modlitwę i milczenie. Kierował się sprawiedliwością i miłością. Był wielkim patriotą. Dużą rolę przywiązywał do tradycji karmelitańskiej. Podczas adoracji pierwszo-czwartkowej w okresie adwentu prowadził  śpiew „Dróżek Betlejemskich”, nawiązując do dawnej tradycji karmelitańskiej. Bardzo lubił śpiew gregoriański i muzykę klasyczną. Z dużą cierpliwością uczył nas  śpiewu  „Salve”. Prowadził  rekolekcje wspólnotowe w Laskach pod Warszawą oraz rekolekcje dla czcicieli  Matki Bożej Szkaplerznej, organizowane przez Wspólnotę w Laskach.
    Mimo, że już nie pełnił funkcji Asystenta Wspólnoty, utrzymywał kontakt osobisty bądź telefoniczny z jej członkami. Często był zapraszany na nasze spotkania. Interesował się nadal nie tylko stroną duchową, ale również życiem poszczególnych osób ze Wspólnoty. Był do końca doradcą i Ojcem dla wielu z nas, otwarty i życzliwy dla każdego.

Maria Biernacka OCDS




OCDS Toruń

    W dniu  5 marca w toruńskiej wspólnocie jedna z sióstr złożyła swoje I Przyrzeczenia.
Po odmówieniu Jutrzni podczas Eucharystii,  siostra
  • Magdalena od Krzyża


zawierzyła siebie Maryi - Matce i Królowej Karmelu.



Ukochanej siostrze cała wspólnota życzy wszystkiego co najlepsze, wzrastania w duchu Karmelu i dążeniu do doskonałości ewangelicznej.

Małgorzata Sadowska OCDS



Elbląg


    Pan powołał do siebie w dniu 3 marca naszego brata śp. Jana Leona Migowskiego,który przeżył 75 lat.
Od 1987 roku był członkiem Wspólnoty  OCDS w Elblągu, przyjął imię i predykat Pawła od Krzyża, śluby złożył w 1993r. Do końca był wierny słowom, które wybrał  w dniu przyjęcia do wspólnoty „A sprawiedliwy z wiary żyć będzie”.
Odznaczał się prawością postępowania wobec bliźnich, chętnie pomagał materialnie.
We wspólnocie pełnił funkcję radnego. Zaangażowany był w swojej parafii, wiele lat służył do Mszy św., a następnie został kościelnym.
Odznaczał się szczególnym nabożeństwem do Matki Bożej i Miłosierdzia Bożego. Nigdy nie chlubił się z dobra, które czynił, mówił,że to nie jego zasługa. Niczego nie przypisywał sobie – tylko Bogu. Z pokorą przyjął cierpienia spowodowane chorobą nowotworową, z którą zmagał się wiele lat.
Elbląska wspólnota OCDS dziękuje Bogu za dar brata Pawła.



Teresa Puplewicz OCDS



Rekolekcje ze św. Elżbietą od Trójcy Świętej w bydgoskiej Katedrze.


    „W poszukiwaniu sensu doświadczenia cierpienia należy wejść w temat tajemnicy Krzyża” – powiedział o. Michał Swarzyński OCD. Przedstawiciel Zakonu Karmelitów Bosych oraz magister nowicjatu wspólnoty zakonnej w Zamartem głosił w Bydgoszczy rekolekcje, nawiązując do życia św. Elżbiety od Trójcy Świętej.


Fot. Willuconquer/pl.wikipedia.org

Chęć poznania życia dziewicy, która została kanonizowana przez papieża Franciszka 16 października 2016 roku, zgromadziła m.in. słuchaczy Studium Duchowości Karmelitańskiej Carmelitanum, członków Trzeciego Zakonu Karmelitańskiego oraz Bractwa Szkaplerznego.
Przedstawiciel Zakonu Karmelitów Bosych zwrócił uwagę na tajemnicę cierpienia. Stwierdził, że już na podstawie pierwszej obserwacji ludzkiej rzeczywistości można szybko wyprowadzić wniosek, iż temat cierpienia ma charakter uniwersalny i towarzyszy człowiekowi niemalże przez całe jego życie. Dodał, że w kontekście każdego pojedynczego cierpienia w sposób nieunikniony pojawiają się pytania: dlaczego?, dlaczego właśnie ja?
Zagadnienie to – jak uważa o. Michał Swarzyński OCD – jest na tyle proste i zarazem na tyle realne, iż bez najmniejszego cienia wątpliwości stanowi temat, który w odniesieniu do całej ludzkiej egzystencji jest najczęściej poruszany. – W poszukiwaniu sensu doświadczenia cierpienia należy wejść w temat tajemnicy Krzyża. To tutaj odnajdujemy liczne świadectwa tych, którzy, przede wszystkim, poprzez swoje własne doświadczenie ludzkie i duchowe, pomagają nam w zrozumieniu każdego słowa wypowiedzianego przez Chrystusa – powiedział.



Zakonnik, zwracając się do uczestników rekolekcji, stwierdził, że w pochyleniu się nad tajemnicą cierpienia towarzyszyć będzie wszystkim właśnie św. Elżbieta od Trójcy Świętej, młoda karmelitanka bosa z Dijon (Francja). Elżbieta Catez urodziła się 18 lipca 1880 roku w Avor niedaleko Bourges (Francja), gdzie stacjonował oddział, w którym jej ojciec był kapitanem. Dziewczynka była niezwykle uparta i wybuchowa, a na dodatek obdarzona wielką energią. Ojciec próbował wychowywać ją drogą łagodnej perswazji. Kiedy dziewczynka miała 7 lat, jej ojciec zmarł. Wychowanie matki okazało się dość surowe. Na dodatek wraz ze śmiercią ojca sytuacja finansowa w domu znacznie się pogorszyła, co zmusiło rodzinę do przeprowadzki do Dijon. Zamieszkali w pobliżu klasztoru karmelitanek bosych, do którego Elżbieta wstąpiła w roku 1901, mając 21 lat. W zakonie przeżyła pięć lat. Ostatni etap życia Elżbiety to choroba Addisona, która zaatakowała ją w 1906 roku. – Elżbieta przeżyła ją jako wstępowanie przez krzyż ku Bogu. 8 listopada wypowiedziała ostatnie słowa, jakie zdołano zrozumieć: „Idę do Światła, do Miłości, do Życia”. Nazajutrz, 9 listopada 1906 roku o szóstej rano, zmarła. Miała wówczas 26 lat – dodał kapłan.
Według karmelity bosego, nie ma żadnej wątpliwości co do tego, że karmelitanka z Dijon już od wczesnego dzieciństwa doświadczyła wielu cierpień, nie tylko fizycznych, ale także duchowych i moralnych. Według ojca Michała Swarzyńskiego OCD, należy sprecyzować, że tym, co ma większe znaczenie w doświadczeniu ludzkim i duchowym Elżbiety, ale również wszystkich mających podobne przeżycia, jest nie tyle ilość cierpień, które się przeżywa, ile sposób, w jaki są one przyjęte i długo znoszone. – Elżbieta, tak jak wszyscy, bała się cierpienia i była świadoma, jaką cenę miała do zapłacenia. Dla Elżbiety krzyż nie stanowił punktu wyjścia – nawet jeśli na początku jej drogi tak było – lecz znajomą ścieżkę, po której stanowczo postępowała, czyniąc to z miłosnego wyboru, którego dokonała – podkreślił rekolekcjonista.
Spotkania rekolekcyjne poświęcone niezwykłej postaci odbywały się w katedrze bydgoskiej, a ich zakończenie miało miejsce w klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych w Tryszczynie.

Artykuł z strony: http://diecezja.bydgoszcz.pl/2017/03/04/rekolekcje-ze-sw-elzbieta-od-trojcy-swietej/   4,03,2017 data pobrania.





Toruń

    Śp. Marianna Rowińska - 25 lutego, w wieku 80 lat, odeszła do Pana po wieczną nagrodę. Msza Święta pogrzebowa została odprawiona 2 marca w kościele pw. św. Antoniego w Toruniu. W pogrzebie uczestniczyła toruńska wspólnota OCDS.
Siostra Marianna do wspólnoty Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych została przyjęta 27 maja 2001 r. Przyjęła predykat Marianna od Matki Bożej. Przyrzeczenia definitywne złożyła 24 września 2006 r. Przez ostatnie dwa lata stan zdrowia uniemożliwił s. Mariannie uczestnictwo w spotkaniach wspólnoty.
Śp. s. Marianna za życia była oddana Bogu i Matce Bożej Królowej Karmelu; posługiwała w swojej parafii, nade wszystko oddana modlitwie różańcowej. Proboszcz parafii św. Antoniego w Toruniu, znający s. Mariannę, powiedział o niej, że zawsze była do dyspozycji w różnych akcjach modlitewnych, odpowiadała na każde wezwanie, nigdy nie odmówiła modlitewnego zaangażowania. Swoją modlitwą wspierała również osoby z Domu Opieki Społecznej usytuowanego na terenie parafii.
Polecajmy duszę śp. S. Marianny Bożemu Miłosierdziu.


Anna Sadurska OCDS 


Nowa rada wspólnoty w Bydgoszczy

    11 lutego bydgoska wspólnota OCDS wybrała nowy zarząd.

  • Przewodniczącym został Bogusław Sudał,
  • Formatorką Teresa Głowacka,
  • Radnymi:
    • Magdalena Bartoszyńska,
    • Roman Piechocki i
    • Alicja Piskuła.
Sekretarzem w nowo wybranej radzie został Roman Piechocki a skarbnikiem Alicja Piskuła.
Wyborom przewodniczył i je zatwierdził o. Robert Marciniak OCD Delegat do spraw OCDS.
Po wyborach ustępująca przewodnicząca Lilianna Piskorska zaprosiła ojca Delegata i nowo wybraną Radę na obiad.
Ustępującej Radzie dziękujemy za posługę.








Bogusław Sudał OCDS 


Warszawa

    4 lutego w warszawskiej wspólnocie p.w. św. Rafała Kalinowskiego odbyły się wybory do Rady Wspólnoty. W wyniku głosowań

  • przewodniczącą Rady na kolejną kadencję została wybrana siostra Magdalena Tryuk. W pierwszej turze wyborów na radne zostały wybrane siostry:
  • Krystyna Balcer,
  • Cecylia Kopyt,
  • Anna Wasilewska.
Rada powierzyła funkcję formatorki siostrze
  • Cecylii Kopyt. Następnie przeprowadzono wybory uzupełniające. Na radną została wybrana siostra
  • Lucyna Kusak.

Wyborom przewodniczył i zatwierdził wynik wyborów ojciec - delegat Robert Marciniak OCD.

Sekretarzem została siostra

  • Grażyna Bednarczyk, skarbnikiem siostra
  • Joanna Sawicka.

Ustępującej Radzie dziękujemy za posługę, przede wszystkim za ogrom włożonej pracy, czas poświęcony na rzecz wspólnoty, otwartość i cierpliwość. O nowej Radzie pamiętamy w modlitwie życząc łask Bożych, darów Ducha Świętego tak potrzebnych w tej służbie i opieki świętych Karmelu.



Anna Wasilewska  OCDS  


Wspólnota OCDS Szczecin


Pierwsze Przyrzeczenia w duchu Rad Ewangelicznych i Błogosławieństw - na okres 3 lat złożył nasz brat:
  • Dominik Tomczyk -  Dominik od Natchnienia Ducha Świętego



Przyrzeczenia naszego brata odbyły się podczas naszego miesięcznego dnia skupienia,- 04.02.2017r. i były pięknym ubogaceniem naszego spotkania.


Wiola Sekuła OCDS 



Spotkanie Rady Prowincjalnej w Sopocie

W dniach 28-29 stycznia członkowie Rady Prowincjalnej OCDS spotkali się w Sopocie. Jest to czas, w którym pora na podsumowanie ubiegłego roku i przygotowanie planu pracy na 2017 rok.
Podczas analizy sprawozdań wspólnot z działalności, formacji i finansowych można wywnioskować,
jaka pomoc potrzebna jest przewodniczącym i formatorom we wspólnotach. Wnioski Rada
przedstawi na spotkaniach przewodniczących i formatorów, które niedługo odbędą się w Gorzędzieju. Te spotkania będą okazją do przeprowadzenia warsztatów, aby pracę przewodniczących i formatorów uczynić łatwiejszą i lepszą.
Dla przewodniczących tematem warsztatów będzie:
  • ”Jak owocnie przewodniczyć wspólnocie i nie popadać w depresję”
a dla formatorów:
  • „Zgryzoty i dylematy formatora”.
Pod tymi zabawnymi tematami warsztatów kryje się wiele poważnych treści tak potrzebnych prowadzącym wspólnoty.
Podczas spotkania dzieliliśmy się opiniami na temat właśnie wydanego pierwszego tomu podręcznika formacyjnego. Wszystkim bardzo się podobał pod względem treści i szaty graficznej. Dziękujemy Zespołowi Redakcyjnemu, osobom opracowującym tematy i osobie, która zaprojektowała piękną okładkę.

W tym roku czekają nas wybory do nowej Rady Prowincjalnej. Kongres odbędzie się19-22 października w Toruniu. Hasłem tegorocznego Kongresu jest
  • „Przeżywanie charyzmatu karmelitańskiego w życiu osób świeckich."
Omówiliśmy organizację tegorocznego Kongresu, zaplanowaliśmy listę osób zaproszonych i tematy konferencji jakie chcielibyśmy usłyszeć podczas spotkania wyborczego. Mamy nadzieję, że uda nam się też zwiedzić Toruń i posmakować słynnych pierników.

Obrady Rady przebiegały w dobrej braterskiej atmosferze. Gościli nas ojcowie karmelici bosi z
Sopotu, karmił nas wspaniały brat Michał a w przerwie obrad cieszyliśmy się wspólnym z Ojcem
Delegatem, Robertem Marciniakiem, spacerem nad brzegiem morza, podziwiając uroki Sopotu.



Po wspólnej modlitwie i niedzielnym obiedzie rozjechaliśmy się pełni zapału do domów, każdy z
nowym bagażem zadań do wykonania.

Gabriela Kordy OCDS 



Toruń spotkanie 14 stycznia 2017

    Styczeń w toruńskiej wspólnocie zawsze był miesiącem bardzo uroczystym.



W tym właśnie miesiącu nasza kochana siostra Jadwiga obchodziła swoje 93 urodziny. W gronie styczniowych jubilatów znaleźli się: obecny przewodniczący brat Andrzej Krupa OCDS i siostra Genowefa Piwońska OCDS.



Zatem po odmówieniu jutrzni, po wspólnej eucharystii i adoracji Najświętszego Sakramentu cała wspólnota wraz z ojcem Aleksandrem, naszym asystentem, zebrała się w salce na spotkaniu opłatkowym. To właśnie wtedy nadszedł czas na jubileuszowy tort dla naszych solenizantów... na zdmuchiwanie świeczek, wręczania kwiatów i składania życzeń, po których wspólnie zasiedliśmy do uroczystego posiłku.



Towarzyszyły nam jak zwykle gościnne siostry Karmelitanki Dzieciątka Jezus. Śpiew kolęd, wspólnych rozmów, dużo radości i opowieści misyjnych siostry Zygmunty Kaszuby SCII, sprawił, że czas popłynął nieubłaganie szybko.
    Naszym kochanym solenizantom życzymy Bożego Błogosławieństwa i wielu łask od Pana.

Małgorzata Sadowska OCDS



Warszawa


    Podczas naszego pierwszego spotkania w nowym roku, 7 stycznia, jedna z naszych sióstr:
  • Elżbieta od Jezusa w Ogrójcu – Elżbieta Sokołowska,
złożyła przyrzeczenia czasowe.




Naszą Siostrę otaczamy modlitwą, aby na drodze którą wybrała wytrwale dążyła do stawania się dobrą karmelitką w posłuszeństwie Jezusowi Chrystusowi, zgodnie z nauką św. Teresy od Jezusa i św. Jan od Krzyża. Powierzamy ją także opiece Królowej Karmelu."



Anna  Wasilewska OCDS

uwagi prosimy przesyłać na adres: list@ocdswaw.org